Konwerter MTS na MPEG

MTS to rozszerzenie pliku powiazane z formatem nagrywania AVCHD, wspolnie opracowanym przez Sony i Panasonic dla konsumenckich kamer cyfrowych wysokiej rozdzielczosci. Pliki z rozszerzeniem MTS zawieraja dane strumienia transportowego MPEG-2 z wideo H.264/AVC w rozdzielczosci do 1920x1080, sparowane z audio Dolby Digital (AC-3) lub LPCM. Oznaczenie MTS jest uzywane, gdy tresci AVCHD sa dostepne bezposrednio z nosnika nagrywania, w odróznieniu od plikow M2TS, ktore zwykle odnossa sie do tego samego formatu strumienia transportowego w kontekscie plyt Blu-ray. Konsumenckie i polprofesjonalne kamery cyfrowe od Sony, Panasonic, Canon i innych producentow zapisuja pliki MTS w strukturalnej hierarchii katalogow na kartach pamieci lub wewnetrznym nosnikow, wraz z plikami indeksowymi i listami odtwarzania organizujacymi klipy do odtwarzania w kamerze. Opakowanie w strumien transportowy obejmuje informacje o taktowaniu kluczowe dla utrzymania synchronizacji audio-wideo i obsluguje funkcje takie jak punkty dostepu losowego do efektywnego przeszukiwania. Nagrania MTS zachowuja pelna jakosc przechwycona przez czujnik kamery, co czyni je odpowiednimi jako material zrodlowy do przepływów montazu. Stosowanie kompresji H.264 zapewnia efektywna rownowage miedzy jakoscia wideo a rozmiarem pliku, umozliwiajac dlugie czasy nagrywania na powszechnie dostepnych kartach pamieci SD i SDHC. Pliki MTS sa rozpoznawane przez wszystkie glowne aplikacje do montazu wideo i moga byc importowane bezposrednio na osie czasu montazowe, choc niektore przeplywy korzystaja z transkodowania do formatow zoptymalizowanych pod edycje dla plynniejszej pracy w czasie rzeczywistym.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.