Konwerter AVCHD na MPEG

AVCHD (Advanced Video Coding High Definition) to format nagrywania w wysokiej rozdzielczosci wspolnie opracowany przez Sony i Panasonic do zastosowania w konsumenckich i polprofesjonalnych kamerach cyfrowych. Ogłoszony w 2006 roku, format nagrywa wideo H.264/MPEG-4 AVC w rozdzielczosci do 1920x1080 z audio Dolby Digital lub nieskompresowanym LPCM, przechowywanym wewnatrz kontenera strumienia transportowego MPEG-2. AVCHD zostal zaprojektowany do pracy z roznymi nosnikami zapisu, w tym dyskami optycznymi, dyskami twardymi i kartami pamieci typu solid-state, dajac producentom kamer elastycznosc w projektowaniu sprzetu. Uzycie kompresji H.264 zapewnia wyzsza jakosc obrazu przy nizszych szybkosciach transmisji w porownaniu z wczesniejssymi standardami nagrywania, takimi jak DV i MPEG-2, umozliwiajac dluzsze czasy nagrywania na tej samej pojemnosci. AVCHD obsluguje tryby skanowania progresywnego i przeplataanego, dostosowujac sie zarowno do filmowego, jak i nadawczego stylu rejestracji. Struktura katalogow jest scisle okreslona specyfikacja i zawiera pliki list odtwarzania do nawigacji po nagranych klipach, co czyni format kompatybilnym z odtwarzaczami Blu-ray przy nagrywaniu na zgodne nosniki dyskowe. Rozszerzona wersja, AVCHD 2.0, dodala obsluge nagrywania progresywnego 1080/60p i stereoskopowego wideo 3D. Format jest nadal szeroko stosowany na rynku kamer cyfrowych i pozostaje obslugiwany przez glowne aplikacje do montazu wideo.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.