Konwerter M4V na MPEG

M4V to format kontenera wideo opracowany przez Apple Inc. i wprowadzony wraz z iTunes Video Store w pazdzierniku 2005 roku. Technicznie M4V jest niemal identyczny ze standardowym formatem MP4 (MPEG-4 Part 14), z glowna róznica w postaci opcjonalnej ochrony DRM FairPlay stosowanej do zakupionych tresci z iTunes Store. Niezabezpieczone pliki M4V sa w pelni kompatybilne z dowolnym odtwarzaczem obslugujacym MP4, poniewaz bazowa struktura kontenera i obsluga kodekow sa identyczne. Format zwykle zawiera wideo H.264 i audio AAC, obslugujac rozdzielczosci do 4K oraz funkcje takie jak znaczniki rozdzialow, sciezki napisow i tagi metadanych dla tytulu, grafiki i ocen. Apple wybral rozszerzenie M4V, by odróznic tresci z iTunes od generycznych plikow MP4, glownie po to, by zakupione materialy chronione DRM byly rozpoznawane przez ekosystem urzadzen i oprogramowania Apple. Pliki M4V sa odtwarzane natywnie na macOS, iOS, iPadOS i Apple TV, a niezabezpieczone wersje dzialaja bezproblemowo w wiekszosci glownych odtwarzaczy multimedialnych na wszystkich platformach. Format zyskal znaczaca pozycje, gdy iTunes Store stal sie dominujaca platforma do kupowania i wypozyczania cyfrowych filmow i seriali. Kompatybilnosc z szerszym ekosystemem MP4 oznacza, ze strumienie wideo i audio w plikach M4V bez DRM moga byc przetwarzane przez praktycznie kazde nowoczesne narzedzie do montazu i transkodowania bez konwersji.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.