MKV to MPEG Converter

MKV (Matroska Video) to otwartostandarowy format kontenera multimedialnego opracowany przez projekt Matroska, ktory oglosil format w grudniu 2002 roku. Nazwany od rosyjskich lalek matrioszek, format jest zbudowany na Extensible Binary Meta Language (EBML) — uproszczonym binarnym wariancie XML, zapewniajacym elastyczna i kompatybilna w przod strukture. MKV moze pomiescic praktycznie nieograniczona liczbe sciezek wideo, audio i napisow w jednym pliku, obslugujac kodeki od H.264 i HEVC po VP9 i AV1 dla wideo oraz AAC, FLAC, Opus i DTS dla audio. Wyrozniajaca cecha jest wszechstronna obsluga napisow, obejmujaca formaty od prostego tekstu SRT po zlożone stylizowane napisy ASS i bitmapowe sciezki PGS z plyt Blu-ray. MKV obsluguje takze znaczniki rozdzialow, zalaczniki (takie jak czcionki potrzebne do stylizowanych napisow) i metadane tagowania, co czyni go jednym z najbardziej funkcjonalnych dostepnych kontenerow. Otwarta specyfikacja zapewnia, ze kazdy deweloper moze zaimplementowac odczyt i zapis MKV bez oplat licencyjnych, co napedzilo szeroka adopcje w odtwarzaczach multimedialnych, narzedziach do strumieniowania i oprogramowaniu do kodowania. Zdolnosc opakowania praktycznie dowolnej kombinacji kodekow w jednym, dobrze zorganizowanym pliku uczynic MKV preferowanym kontenerem do dystrybucji wideo wysokiej jakosci, archiwizacji i osobistych bibliotek medialnych.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.