Konwerter WEBM na MPEG

WebM to otwarty, wolny od tantiem format kontenera multimedialnego opracowany przez Google i zaprezentowany na konferencji Google I/O w maju 2010 roku. Format laczy kontener Matroska (podzbior MKV) z kodekami wideo VP8 lub VP9 i kodekami audio Vorbis lub Opus, tworzac calkowicie otwarty stos medialny zaprojektowany specjalnie do uzytku w sieci. Google wydal WebM wraz z kodekiem VP8 na permisywnej licencji w stylu BSD, usuwajac bariery patentowe i tantiemowe, ktore utrudnialy adopcje H.264 dla otwartego wideo w internecie. Kontener WebM dziedziczy efektywna strukture binarna Matroska, ograniczajac ja do profili zoptymalizowanych pod siec, zapewniajac szybkie parsowanie i lekka implementacje w przegladarkach. WebM z VP9 osiaga efektywnosc kompresji konkurencyjna z H.264 High Profile i zblizajaca sie do HEVC, co czyni go praktycznym do dostarczania wideo wysokiej jakosci przy zmniejszonej przepustowosci. Glowne przegladarki internetowe, w tym Chrome, Firefox, Edge i Opera, obsluguja natywne odtwarzanie WebM, a YouTube uzywa VP9 w WebM jako jednego z glownych formatow dostarczania znacznej czesci swoich tresci. Format obsluguje funkcje takie jak przezroczystosc kanalu alfa w wideo, co czyni go cennym do kompozycji grafiki internetowej i nakladek. Ostatnio WebM zostal rozszerzony o obsluge wideo AV1, kontynuujac swoja ewolucje jako nosnik adopcji otwartych kodekow. Polaczenie konkurencyjnej kompresji, zerowych kosztow licencyjnych i uniwersalnej obslugi przegladarek czyni WebM kamieniem wegielnym wolnej od tantiem dostawy multimediow w sieci.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.