Konwerter ASF do MPEG

ASF (Advanced Systems Format) to wlascicielski kontener mediow cyfrowych opracowany przez Microsoft z mysla o strumieniowaniu przez sieci. Wprowadzony w 1996 roku, poczatkowo nosil nazwe Active Streaming Format, a nastepnie Advanced Streaming Format, zanim otrzymal obecna nazwe. ASF sluzy jako bazowy kontener dla tresci Windows Media Audio (WMA) i Windows Media Video (WMV), choc moze pomiescic dane z dowolnego kodeka. Format zostal zaprojektowany z mysla o dostarczaniu sieciowym, wlaczajac funkcje takie jak korekcja bledow w przod, obsluga skalowalnej szybkosci transmisji i mozliwosc przeszukiwania strumieni bez pobierania calego pliku. Pliki ASF zawieraja obiekt naglowka z metadanymi, obiekt danych przechowujacy wlasciwa zawartosc medialna i opcjonalne obiekty indeksu umozliwiajace efektywny dostepp losowy. Kluczowa zaleta jest wbudowana obsluga zarzadzania prawami cyfrowymi, co uczynilo ASF popularnym wyborem do komercyjnej dystrybucji tresci we wczesnych dniach mediow online. Kontener obsluguje wiele zsynchronizowanych strumieni, w tym wideo, audio, polecenia skryptowe i znaczniki metadanych. Choc ASF zostal w duzej mierze zastapiony przez nowocesniejsze kontenery w wielu zastosowaniach, pozostaje istotny w starszych ekosystemach mediow Windows i srodowiskach korporacyjnych polegajacych na infrastrukturze Windows Media Services.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.