Konwerter WMV na MPEG

WMV (Windows Media Video) to rodzina kodekow wideo i powiazany format plikow opracowany przez Microsoft, po raz pierwszy wprowadzony w 1999 roku jako czesc platformy Windows Media. Format obejmuje kilka generacji kodekow — od oryginalnego WMV 7 po WMV 9 (rowniez standaryzowany jako VC-1 przez SMPTE w ramach specyfikacji 421M). Pliki WMV sa zwykle umieszczone w opakowaniu ASF (Advanced Systems Format) i uzywaja rozszerzenia .wmv do oznaczenia tresci wideo. WMV 9/VC-1 osiagnal efektywnosc kompresji porownywalna z wczesnymi implementacjami H.264, dostarczajac dobra jakosc wizualna przy umiarkowanych szybkosciach transmisji i zdobywajac adopcje w tresciach HD DVD i Blu-ray jako zatwierdzony kodek. Format byl gleboko zintegrowany z systemem operacyjnym Windows, Windows Media Playerem i serwerowa infrastruktura strumieniowania, co czynilo go naturalnym wyborem dla korporacyjnego dostarczania mediow, szkolen firmowych i tresci internetowych zorientowanych na Windows przez cala dekade 2000. WMV obsluguje funkcje w tym wideo z przeplotem, kodowanie z wieloma szybkosciami transmisji do adaptacyjnego strumieniowania oraz zarzadzanie prawami cyfrowymi poprzez Windows Media DRM. Platforma Silverlight rowniez uzywala WMV jako glownego formatu wideo dla bogatych aplikacji internetowych i serwisow streamingowych. Choc branaza w duzej mierze przeszla na H.264 i HEVC w wiekszosci zastosowan, WMV nadal jest obecny w starszych korporacyjnych systemach zarzadzania trescia, archiwalnych bibliotekach medialnych i przepływach pracy powiazanych z ekosystemem Windows Media.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.