OGV do MPEG Converter

OGV (Ogg Video) to otwarty format multimedialny laczacy kodek wideo Theora z kontenerem Ogg — oba opracowane przez Xiph.Org Foundation jako wolne od tantiem alternatywy dla wlascicielskich formatow medialnych. Theora 1.0 osiagnal stabilna wersje w listopadzie 2008 roku, choc prace trwaly od 2002 roku w oparciu o kodek VP3 przekazany przez On2 Technologies. Theora kompresuje wideo za pomoca kompensacji ruchu opartej na blokach z kodowaniem dyskretna transformata kosinusowa, osiagajac jakosc mniej wiecej porownywalna z MPEG-4 Part 2 przy podobnych szybkosciach transmisji. Kontener Ogg wykorzystuje stronicowy schemat multipleksowania, ktory przeplata wideo Theora z audio Vorbis lub Opus, obslugujac takie funkcje jak laczone strumienie do bezszwowej konkatenacji i multipleksowane strumienie do zsynchronizowanego odtwarzania multimedialnego. OGV mial historyczne znaczenie w walce o otwarte standardy internetowe, sluzac jako jeden z pierwszych swobodnie implementowalnych formatow wideo proponowanych dla elementu video w HTML5. Firefox i Chrome obydwa dostarczaly natywna obsluge OGV, demonstrujac, ze wideo w sieci moze funkcjonowac bez polegania na wlascicielskich wtyczkach czy licencjonowanych kodekach. Format obsluguje rowniez bezstratne audio FLAC, strumienie napisow Kate i metadane Skeleton w kontenerze Ogg. Choc WebM i AV1 w duzej mierze zastapily OGV w krajobrazie otwartorodlowego wideo, format pozostaje dostepny w dystrybucjach Linuksa, otwartorodlowych narzedziach medialnych i kontekstach, gdzie pelna wolnosc od obaw patentowych jest priorytetem.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.