Konwerter DIVX na MPEG

DivX to rodzina kodekow wideo i format kontenera medialnego opracowany przez DivX, LLC. Historia projektu siega zhakowanej wersji kodeka Microsoft MPEG-4 v3, ktora krazyla pod koniec lat 90., ale legitymacyjny kodek DivX zostal wydany w styczniu 2001 roku jako projekt open-source o nazwie OpenDivX, zanim przeszedl na model komercyjny. Kodek opiera sie na kompresji MPEG-4 Part 2 (ASP), a pozniejsze wersje wlaczaly obsluge H.264/AVC i HEVC. DivX zyskal ogromna popularnosc na poczatku lat 2000. dzieki zdolnosci kompresji pelnoamtrazowego filmu do pliku wystarczajaco malego, by zmiescic sie na pojedynczym CD-ROM-ie, zachowujac ogladalna jakosc wizualna. Ta efektywnosc kompresji uczynic DivX definiujacym formatem wczesnej ery internetu, gdy przepustowosc i pamiec masowa byly deficytowe. Kontener DivX Media Format (.divx) dodaje funkcje takie jak interaktywne menu, rozdzialy, napisy i alternatywne sciezki audio, przynoszac funkcjonalnosc zblizona do DVD do plikow cyfrowych. Certyfikat DivX stal sie powszechna etykieta na elektronice konsumenckiej — tysiace odtwarzaczy DVD i innych urzadzen obslugiwaly odtwarzanie DivX natywnie. Kodek przodal tez w kodowaniu ze zmienna szybkoscia transmisji opartym na jakosci, przydzielajacym wiecej danych zlozonym scenam i mniej statycznym, co skutkuje stabilna jakoscia wizualna przez caly film.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.