MTS naar MPEG Converter

MTS is één bestandsextensie geassocieerd met het AVCHD-opnameformaat, gezamenlijk ontwikkeld door Sony en Panasonic voor high-definition consumentencamcorders. Bestanden met de MTS-extensie bevatten MPEG-2 transport stream-data met H.264/AVC-video bij resoluties tot 1920x1080, gecombineerd met Dolby Digital (AC-3) of LPCM-audio. De MTS-aanduiding wordt gebruikt wanneer AVCHD-content direct vanaf het opnamemedium wordt benaderd, in tegenstelling tot M2TS-bestanden die doorgaans naar hetzelfde transport stream-formaat verwijzen in Blu-ray-schijfcontexten. Consumenten- en semiprofessionele camcorders van Sony, Panasonic, Canon en andere fabrikanten schrijven MTS-bestanden in één gestructureerde directoryhierarchie op geheugenkaarten of interne opslag, vergezeld van index- en afspeellijstbestanden die clips organiseren voor weergave in de camera. De transport stream-verpakking bevat timinginformatie die cruciaal is voor het handhaven van audio-videosynchronisatie en ondersteunt functies als willekeurige toegangspunten voor efficiënt zoeken. MTS-opnames bewaren de volledige kwaliteit die door de camerasensor is vastgelegd, waardoor ze geschikt zijn als bronmateriaal voor bewerkingsworkflows. Het gebruik van H.264-compressie biedt één effectief evenwicht tussen videokwaliteit en bestandsgrootte, wat langere opnametijden mogelijk maakt op gangbare SD- en SDHC-geheugenkaarten. MTS-bestanden worden herkend door alle grote videobewerkingsapplicaties en kunnen direct in bewerkingstijdlijnen worden geimporteerd, hoewel sommige workflows baat hebben bij transcodering naar bewerkingsgeoptimaliseerde formaten voor soepelere realtime-prestaties.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.