Konwerter 3G2 na MPEG

3G2 (format plikow 3GPP2) to kontener multimedialny opracowany przez 3rd Generation Partnership Project 2 do uzycia w sieciach komorkowych CDMA2000. Zbudowany na bazie formatu ISO (MPEG-4 Part 12), przechowuje wideo zakodowane w H.263 lub MPEG-4 Visual wraz z audio w kodekach AMR, EVRC lub AAC. Specyfikacja zostala opublikowana po raz pierwszy w grudniu 2003 roku, aby zapewnic ustandaryzowany sposob obslugi wiadomosci multimedialnych i odtwarzania wideo przez telefony i sieci oparte na CDMA. Pliki 3G2 sa przystosowane do warunkow ekstremalnie niskiej przepustowosci, osiagajac odtwarzalna jakosc wideo przy szybkosciach transmisji nawet 30-60 kbps. Czyni to format szczegolnie efektywnym do mobilnego nagrywania wideo na urzadzeniach o ograniczonej mocy obliczeniowej i pamieci. Kontener obsluguje wiele sciezek, napisy tekstowe z synchronizacja czasowa i osadzone metadane. Istotna korzyscia jest niemal uniwersalna kompatybilnosc z telefonami CDMA z polowy lat 2000., zapewniajaca niezawodne odtwarzanie na szerokim zakresie urzadzen mobilnych. Choc nowsze formaty, takie jak MP4, w duzej mierze zastapily 3G2, pozostaje on przydatny do pracy ze starszymi tresciami mobilnymi oraz w sytuacjach, gdy minimalny rozmiar pliku jest glownym priorytetem.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.