Konwerter MOD do MPEG

MOD to format nagrywania wideo opracowany przez JVC i uzywany w kamerach cyfrowych z dyskami twardymi i pamiecia flash, szczegolnie w serii JVC Everio, ktora zadebiutowala w 2004 roku. Format przechowuje strumien programowy MPEG-2 o standardowej rozdzielczosci wraz z audio MPEG-1 Layer II lub Dolby Digital, tworzac pliki strukturalnie podobne do plikow VOB na plytach DVD. To podobienstwo do danych DVD-Video oznacza, ze pliki MOD moga czesto byc odtwarzane lub przetwarzane przez narzedzia przeznaczone dla tresci MPEG-2, czasem wymagajac jedynie zmiany nazwy rozszerzenia pliku. JVC zaprojektowal MOD jako praktyczny pomost miedzy nagrywaniem na tasme DV a pelnowartoosciowym przepływem opartym na plikach, pozwalajac uzytkownikom nagrywac bezposrednio na nosniki wymienne, zapewniajac natychmiastowy dostep z komputera bez opoznien zwiazanych z przechwytywaniem z tasmy. Format nagrywa w rozdzielczosci standardowej 720x480 (NTSC) lub 720x576 (PAL) przy szybkosciach transmisji odpowiednich dla jakosci domowego wideo konsumenckiego. Pliki MOD sa organizowane wraz z metadanymi w strukturze katalogow na urzadzeniu nagrywajacym, ktora sledzi informacje o klipach, daty nagrania i dane list odtwarzania. Panasonic i Canon rowniez przyjely format MOD w niektorych swoich modelach kamer konsumenckich, rozszerzajac jego zasieg poza produkty JVC. Choc przejscie na nagrywanie w wysokiej rozdzielczosci w duzej mierze wycofalo MOD z nowej produkcji, format pozostaje istotny do dostepu i konwersji archiwalnych nagran z generacji kamer plikowych z polowy lat 2000.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.