Konwerter MPEG-2 na MPEG

MPEG-2 to szeroko wdrozony standard kompresji wideo i audio opracowany przez Moving Picture Experts Group i zatwierdzony w 1995 roku jako ISO/IEC 13818. Budujac na fundamentach MPEG-1, MPEG-2 zostal zaprojektowany do obslugi wyzszych szybkosci transmisji i rozdzielczosci, szczegolnie wideo z przeplotem dla telewizji nadawczej, co czyni go odpowiednim do zastosowan od telewizji o standardowej rozdzielczosci po tresci wysokiej rozdzielczosci. Standard wprowadza koncepcje profili i poziomow, umozliwiajac implementacjom celowanie w konkretne warstwy mozliwosci — od Simple Profile dla podstawowych zastosowan po High Profile obslugujacy chrominancje 4:2:2 dla profesjonalnej emisji. MPEG-2 stal sie kregoslupem kompresji telewizji cyfrowej na calym swiecie, przyjety przez standardy DVB, ATSC i ISDB, a takze sluzy jako kodek wideo dla DVD-Video, przynoszac wideo kinowej jakosci na rynek konsumencki. Warstwa strumienia transportowego zapewnia solidne multipleksowanie z funkcjami odpornosci na bledy, niezbednymi do dostarczania nadawczego przez kanaly o duzym szumie, podczas gdy wariant strumienia programowego sluzy zastosowaniom pamieciowym, takim jak DVD. MPEG-2 obsluguje rozdzielczosci do 1920x1152 w Main Profile at High Level, ze szybkosciami transmisji siegajacymi 80 Mbps w konfiguracjach profesjonalnych. Chociaz nowsze kodeki, takie jak H.264 i HEVC, oferuja znacznie lepsza efektywnosc kompresji, MPEG-2 pozostaje zakorzeniony w infrastrukturze nadawczej, systemach kablowych i satelitarnych oraz miliardach plyt DVD krazazacych na calym swiecie.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.