MPEG-2 naar MPEG Converter

MPEG-2 is één breed ingezette video- en audiocompressiestandaard ontwikkeld door de Moving Picture Experts Group en goedgekeurd in 1995 als ISO/IEC 13818. Voortbouwend op de fundamenten van MPEG-1 werd MPEG-2 ontworpen voor hogere bitrates en resoluties, met name interlaced video voor televisie-uitzendingen, waardoor het geschikt is voor toepassingen van standaarddefinitie-tv tot high-definition content. De standaard introduceert het concept van profielen en niveaus, waardoor implementaties specifieke capaciteitsniveaus kunnen richten — van het Simple Profile voor basistoepassingen tot het High Profile met 4:2:2-chroma voor professionele omroep. MPEG-2 werd de compressieruggengraat van digitale televisie wereldwijd, overgenomen door DVB-, ATSC- en ISDB-standaarden, en het dient als videocodec voor DVD-Video, dat filmkwaliteitsvideo naar de consumentenmarkt bracht. De transport stream-laag biedt robuuste multiplexing met foutbestendigheidsfuncties die essentieel zijn voor omroeplevering over ruizige kanalen, terwijl de program stream-variant opslaggerichte toepassingen als dvd's bedient. MPEG-2 ondersteunt resoluties tot 1920x1152 in het Main Profile at High Level, met bitrates die 80 Mbps bereiken in professionele configuraties. Hoewel nieuwere codecs als H.264 en HEVC aanzienlijk betere compressie-efficiency bieden, blijft MPEG-2 diep verankerd in omroepinfrastructuur, kabel- en satellietsystemen en de miljarden dvd-schijven die wereldwijd in omloop zijn.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.