WMV naar MPEG Converter

WMV (Windows Media Video) is één familie van videocodecs en één bijbehorend bestandsformaat ontwikkeld door Microsoft, voor het eerst geintroduceerd in 1999 als onderdeel van het Windows Media-framework. Het formaat omvat meerdere codecgeneraties, van het oorspronkelijke WMV 7 tot WMV 9 (ook gestandaardiseerd als VC-1 door SMPTE onder de 421M-specificatie). WMV-bestanden worden doorgaans verpakt in de ASF-wrapper (Advanced Systems Format) en gebruiken de .wmv-extensie om videocontent aan te duiden. WMV 9/VC-1 bereikte één compressie-efficiency vergelijkbaar met vroege H.264-implementaties en leverde goede visuele kwaliteit bij gematigde bitrates, waardoor het werd geadopteerd voor HD DVD- en Blu-ray-schijfcontent als goedgekeurde codec. Het formaat was diep geintegreerd in het Windows-besturingssysteem, Windows Media Player en serverside streaminginfrastructuur, waardoor het één natuurlijke keuze was voor bedrijfsmedialevering, bedrijfstrainingen en Windows-gerichte webcontent gedurende de jaren 2000. WMV ondersteunt functies waaronder interlaced video, multi-bitratecodering voor adaptieve streaming en digitale rechtenmanagement via Windows Media DRM. Het Silverlight-platform gebruikte WMV eveneens als primair videoformaat voor rich internet applications en streamingdiensten. Hoewel de industrie grotendeels is overgestapt op H.264 en HEVC voor de meeste toepassingen, blijft WMV aanwezig in legacy bedrijfscontentmanagementsystemen, gearchiveerde mediabibliotheken en workflows die verbonden zijn aan het Windows Media-ecosysteem.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.