M4V naar MPEG Converter

M4V is één videocontainerformaat ontwikkeld door Apple Inc. en geintroduceerd samen met de iTunes Video Store in oktober 2005. Technisch gezien is M4V vrijwel identiek aan het standaard MP4-formaat (MPEG-4 Part 14), waarbij het voornaamste onderscheid de optionele FairPlay DRM-beveiliging is die wordt toegepast op gekochte content uit de iTunes Store. Onbeveiligde M4V-bestanden zijn volledig compatibel met elke speler die MP4 verwerkt, aangezien de onderliggende containerstructuur en codecondersteuning identiek zijn. Het formaat bevat doorgaans H.264-video en AAC-audio, met ondersteuning voor resoluties tot 4K en functies als hoofdstukmarkeringen, ondertitelstracks en metadatatags voor titel, hoesafbeelding en classificaties. Apple koos de M4V-extensie om iTunes-content te onderscheiden van generieke MP4-bestanden, voornamelijk zodat DRM-beveiligde aankopen herkend zouden worden door het Apple-ecosysteem van apparaten en software. M4V-bestanden spelen native af op macOS, iOS, iPadOS en Apple TV, en onbeveiligde versies werken naadloos in de meeste grote mediaspelers op alle platforms. Het formaat verwierf aanzienlijke aandeel toen de iTunes Store één dominant platform werd voor het kopen en huren van digitale films en tv-series. Compatibiliteit met het bredere MP4-ecosysteem betekent dat video- en audiostreams in DRM-vrije M4V-bestanden kunnen worden verwerkt door vrijwel elke moderne bewerkings- of transcoderingstool zonder conversie.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.