Konwerter plików DFONT do YUV
Konwertuj swoje pliki w formacie dfont do formatu yuv przez Internet i bezpłatnie
dfont
yuv
Jak przekonwertować plik w formacie DFONT do formatu YUV
Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.
Wybierz format yuv lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).
Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu yuv; od razu po konwersji możesz go pobrać.
O formatach
DFONT (Data Fork TrueType) to format plikow czcionek wprowadzony przez Apple wraz z Mac OS X 10.0 w marcu 2001 roku, stworzony w celu rozwiazania fundamentalnego problemu kompatybilnosci w przejsciu z klasycznego Mac OS do architektury OS X opartej na Uniksie. Klasyczne czcionki Mac przechowywaly dane glifow w resource fork — drugorzednym strumieniu plikow specyficznym dla systemu plikow HFS — ale unixowy fundament OS X i jego uzycie UFS nie mialy natywnej obslugi resource fork. DFONT przenosi cala strukture resource fork do data fork, opakowujac te same tabele czcionek TrueType w mape zasobow, ktora standardowe API typograficzne OS X moga odczytac. Plik jest w istocie walizka TrueType bez resource fork. Apple dostarczal DFONT jako domyslny format czcionek systemowych dostarczanych z OS X i pozostaje on obecny w katalogach systemowych macOS. Zaleta jest plynna kompatybilnosc wsteczna ze stosem renderowania czcionek Apple — wewnetrzna struktura odzwierciedla klasyczne czcionki resource fork, wiec CoreText i jego poprzednicy obsluguja pliki DFONT bez zadnej specjalnej sciezki konwersji. Jednoplikowa konstrukcja to kolejny praktyczny atut, zapewniajacy, ze pliki DFONT przetrwaja nienaruszone przy przechowywaniu na wolumenach innych niz HFS, transferze przez sieci lub zarzadzaniu systemami kontroli wersji. Chociaz Apple coraz czesciej przechodzi na OpenType (.otf/.ttc) dla nowszych czcionek systemowych, pliki DFONT nadal pojawiaja sie w instalacjach macOS oraz w kolekcjach czcionek z ery OS X.
YUV to surowy format danych pikseli przechowujący obrazy w modelu kolorów Y'UV, gdzie dane obrazu są rozdzielone na komponent luminancji (Y', reprezentujący jasność) i dwa komponenty chrominancji (U/Cb i V/Cr, reprezentujące sygnały różnicy kolorów). Model kolorów YUV wywodzi się z analogowej kolorowej telewizji nadawczej — konkretnie systemu NTSC przyjętego w 1953 roku i systemu PAL w 1967 roku — gdzie wsteczna kompatybilność z istniejącymi czarno-białymi odbiornikami wymagała oddzielenia informacji o jasności od koloru. W obrazowaniu cyfrowym standard ITU-R BT.601 (1982) sformalizował cyfrowe kodowanie YCbCr wywodzące się z analogowego modelu YUV, definiując macierze konwersji i precyzję próbek stosowane przez praktycznie wszystkie cyfrowe systemy wideo i nadawcze. Surowe pliki YUV nie zawierają nagłówka, kompresji ani metadanych — są płaskimi sekwencjami próbek luminancji i chrominancji w określonej kolejności (4:4:4, 4:2:2, 4:2:0 lub inne proporcje podpróbkowania), wymagając zewnętrznego określenia wymiarów, głębi bitowej i schematu podpróbkowania. Tryb podpróbkowania 4:2:0 (gdzie chrominancja ma połowę rozdzielczości poziomej i pionowej luminancji) jest szczególnie powszechny, stosowany przez H.264, H.265, AV1 i większość konsumenckich kodeków wideo. Jedną z zalet jest bezpośrednia kompatybilność z potokami wideo: dane YUV są natywnym formatem wejściowym koderów wideo, sprzętowych kontrolerów wyświetlania i procesorów sygnału obrazu (ISP) kamer, co czyni surowe YUV najbardziej bezpośrednią reprezentacją do przetwarzania i analizy wideo z dokładnością do klatki. Percepcyjna wydajność modelu kolorów YUV to kolejna fundamentalna zaleta — oddzielenie luminancji od chrominancji umożliwia efektywne podpróbkowanie, które zmniejsza dane kolorystyczne o połowę lub ćwierć z minimalnym wpływem wizualnym. Dane YUV są przetwarzane przez FFmpeg, ImageMagick i wszystkie narzędzia do przetwarzania wideo.