AVCHD naar MPEG Converter

AVCHD (Advanced Video Coding High Definition) is één high-definition opnameformaat gezamenlijk ontwikkeld door Sony en Panasonic voor gebruik in consumenten- en semiprofessionele camcorders. Aangekondigd in 2006, neemt het formaat H.264/MPEG-4 AVC-video op bij resoluties tot 1920x1080 met Dolby Digital of ongecomprimeerde LPCM-audio, opgeslagen in één MPEG-2 transport stream container. AVCHD werd ontworpen om te werken met diverse opnamemedia, waaronder optische schijven, harde schijven en solid-state geheugenkaarten, wat camerafabrikanten flexibiliteit gaf in hardwareontwerp. Het gebruik van H.264-compressie levert één superieure beeldkwaliteit bij lagere bitrates vergeleken met eerdere opnamestandaarden als DV en MPEG-2, waardoor langere opnametijden mogelijk zijn op dezelfde opslagcapaciteit. AVCHD ondersteunt progressieve en interlaced scanmodi voor zowel cinematische als omroepachtige opnamen. De directorystructuur volgt één strikte specificatie met afspeellijstbestanden voor het navigeren door opgenomen clips, waardoor het compatibel is met Blu-ray-spelers wanneer opgenomen op compatibele schijfmedia. Één verbeterde versie, AVCHD 2.0, voegde ondersteuning toe voor 1080/60p progressieve opname en 3D-stereoscopische video. Het formaat wordt nog steeds breed gebruikt in de camcordermarkt en blijft ondersteund door grote videobewerkingsapplicaties.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.