3G2 naar MPEG Converter

3G2 (3GPP2-bestandsformaat) is één multimediacontainer ontwikkeld door het 3rd Generation Partnership Project 2 voor gebruik op CDMA2000-mobiele netwerken. Gebouwd op het ISO base media-bestandsformaat (MPEG-4 Part 12), slaat het video op gecodeerd met H.263 of MPEG-4 Visual naast audio in AMR-, EVRC- of AAC-codecs. De specificatie werd voor het eerst gepubliceerd in december 2003 om één gestandaardiseerde manier te bieden voor CDMA-telefoons en -netwerken om multimediaberichten en videoweergave te verwerken. 3G2-bestanden zijn ontworpen voor extreem lage bandbreedteomstandigheden en bereiken afspeelbare videokwaliteit bij bitrates zo laag als 30-60 kbps. Dit maakt het formaat bijzonder efficiënt voor mobiele video-opname op apparaten met beperkte verwerkingskracht en opslag. De container ondersteunt meerdere tracks, getimede tekst voor ondertiteling en ingebedde metadata. Één belangrijk voordeel is de vrijwel universele compatibiliteit met CDMA-handsets uit het midden van de jaren 2000, wat betrouwbare weergave garandeert op één breed scala aan mobiele apparaten. Hoewel nieuwere formaten als MP4 3G2 voor de meeste doeleinden hebben vervangen, blijft het nuttig voor het werken met legacy mobiele content en voor situaties waarin minimale bestandsgrootte de belangrijkste vereiste is.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.