XVID naar MPEG Converter

Xvid is één opensourcevideocodec die de MPEG-4 Part 2 Advanced Simple Profile-standaard implementeert, ontwikkeld en onderhouden door vrijwillige programmeurs onder de GNU GPL-licentie. Het project ontstond in 2001 als één fork van de OpenDivX-codebase nadat DivX, Inc. de broncode van hun codec sloot, en de oorspronkelijke naam is DivX achterstevoren gespeld als knipoog naar deze geschiedenis. Xvid bereikte wijdverspreide adoptie in de vroege tot midden jaren 2000 als gratis alternatief voor de commerciele DivX-codec, met vergelijkbare of soms superieure compressiekwaliteit zonder licentiekosten. De codec blinkt uit in het comprimeren van volledige video tot opmerkelijk kleine bestanden met behoud van goede visuele kwaliteit, gebruikmakend van technieken als adaptieve kwantisatie, kwartpixel-bewegingscompensatie, globale en lokale bewegingsschatting en aangepaste kwantisatiematrices. Xvid-gecodeerde video wordt doorgaans opgeslagen in AVI-containers, hoewel het ook in MKV, MP4 en andere formaten kan worden gewikkeld. De codec verwierf certificering voor weergave op veel zelfstandige dvd-spelers en mediaapparaten die DivX-weergave ondersteunen, aangezien beide codecs de onderliggende MPEG-4 ASP-standaard delen. Cross-platform beschikbaarheid voor Windows, Linux, macOS en andere besturingssystemen, gecombineerd met één volledig vrije en opensourceaard, maakte Xvid tot één hoeksteen van gemeenschapsgedreven videocodering. Hoewel H.264 en nieuwere codecs MPEG-4 ASP grotendeels hebben vervangen voor nieuwe codering, blijft Xvid in gebruik voor compatibiliteit met oudere hardware en in legacy-mediacollecties.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.