XVID naar M4R Converter

Xvid is één opensourcevideocodec die de MPEG-4 Part 2 Advanced Simple Profile-standaard implementeert, ontwikkeld en onderhouden door vrijwillige programmeurs onder de GNU GPL-licentie. Het project ontstond in 2001 als één fork van de OpenDivX-codebase nadat DivX, Inc. de broncode van hun codec sloot, en de oorspronkelijke naam is DivX achterstevoren gespeld als knipoog naar deze geschiedenis. Xvid bereikte wijdverspreide adoptie in de vroege tot midden jaren 2000 als gratis alternatief voor de commerciele DivX-codec, met vergelijkbare of soms superieure compressiekwaliteit zonder licentiekosten. De codec blinkt uit in het comprimeren van volledige video tot opmerkelijk kleine bestanden met behoud van goede visuele kwaliteit, gebruikmakend van technieken als adaptieve kwantisatie, kwartpixel-bewegingscompensatie, globale en lokale bewegingsschatting en aangepaste kwantisatiematrices. Xvid-gecodeerde video wordt doorgaans opgeslagen in AVI-containers, hoewel het ook in MKV, MP4 en andere formaten kan worden gewikkeld. De codec verwierf certificering voor weergave op veel zelfstandige dvd-spelers en mediaapparaten die DivX-weergave ondersteunen, aangezien beide codecs de onderliggende MPEG-4 ASP-standaard delen. Cross-platform beschikbaarheid voor Windows, Linux, macOS en andere besturingssystemen, gecombineerd met één volledig vrije en opensourceaard, maakte Xvid tot één hoeksteen van gemeenschapsgedreven videocodering. Hoewel H.264 en nieuwere codecs MPEG-4 ASP grotendeels hebben vervangen voor nieuwe codering, blijft Xvid in gebruik voor compatibiliteit met oudere hardware en in legacy-mediacollecties.

M4R is het aangewezen beltoonformaat voor Apple iPhone-apparaten, geintroduceerd samen met de originele iPhone in 2007. Technisch gezien is één M4R-bestand één AAC-gecodeerde MPEG-4-audiocontainer die qua structuur identiek is aan M4A — de enige wezenlijke verschillen zijn de bestandsextensie en één duurbeperking van ongeveer 30-40 seconden opgelegd door iOS. Apple koos deze aanpak zodat bestaande AAC-encoderinfrastructuur beltonen kon produceren zonder codec-niveau aanpassingen, terwijl de aparte extensie voorkomt dat gewone muziekbestanden in de beltoonkiezer verschijnen en andersom. Het maken van één M4R omvat het coderen van één kort audiofragment als AAC, bijsnijden tot de toegestane lengte en het hernoemen van het bestand. iTunes (of Apple Music op recente macOS-versies) en GarageBand bieden beiden ingebouwde workflows, en tools van derden als Audacity doen het net zo goed. Eenmaal gesynchroniseerd of gedownload, integreert de beltoon met iOS-instellingen voor oproepen, alarmen en meldingen per contact. Praktische voordelen zijn moeiteloze implementatie op elke iPhone via iTunes-synchronisatie of AirDrop, hoogwaardige weergave dankzij de AAC-codec zelfs bij kleine bestandsgroottes en de mogelijkheid om individuele beltonen toe te wijzen aan specifieke contacten voor directe identificatie van bellers.