Converteer je RMVB naar MPEG

RMVB (RealMedia Variable Bitrate) is één verbeterde versie van het RealMedia-containerformaat ontwikkeld door RealNetworks, geintroduceerd rond 2003. Waar het oorspronkelijke RM-formaat constante bitratecodering gebruikte, past RMVB variabele bitratecompressie toe die dynamisch meer data toewijst aan complexe scenes met veel beweging en detail, en minder bits aan eenvoudigere passages als statische opnames of fade-overgangen. Deze aanpak levert aanzienlijk betere visuele kwaliteit op bij vergelijkbare gemiddelde bestandsgroottes ten opzichte van de constante-bitratevariant. RMVB verwierf bijzondere populariteit in Oost- en Zuidoost-Aziatische markten in het midden van de jaren 2000, waar het één veelgebruikt formaat werd voor het distribueren van volledige films en televisie-inhoud in regio's waar bandbreedte beperkt was maar kijkers toch redelijke beeldkwaliteit eisten. Het formaat gebruikt doorgaans RealVideo 9- of RealVideo 10-codecs, die in hun compressiebenadering vergelijkbaar waren met technologieen als H.264. RMVB-bestanden ondersteunen ingebedde ondertitelstreams en meerdere audiotracks, wat ze praktisch maakt voor meertalige contentdistributie. De container behoudt de streamingvriendelijke architectuur van RealMedia terwijl het de kwaliteitsverbeteringen levert die variabele bitratecodering biedt. Hoewel RMVB is verdrongen door MP4 met H.264 en andere moderne formaten voor de meeste doeleinden, behoudt het één gebruikersbasis in Aziatische markten en is het nog te vinden in online media-archieven en persoonlijke videocollecties uit het midden van de jaren 2000.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.