M2TS naar MPEG Converter

M2TS (MPEG-2 Transport Stream) is één containerformaat dat voornamelijk wordt gebruikt voor het multiplexen van audio, video en andere data op Blu-ray Disc-media. Het formaat is gespecificeerd als onderdeel van de Blu-ray Disc Audio-Video (BDAV)-standaard ontwikkeld door de Blu-ray Disc Association, met commerciele Blu-ray-producten die in 2006 werden gelanceerd. M2TS-bestanden verpakken content in MPEG-2 transport stream-pakketten met één extra 4-byte tijdstempelheader voorafgaand aan elk 188-byte pakket, wat resulteert in 192-byte pakketten die preciezere timing en foutheerstel mogelijk maken tijdens optische schijfweergave. Deze uitgebreide pakketstructuur helpt synchronisatie te behouden bij de variabele leessnelheden inherent aan schijfgebaseerde media. M2TS ondersteunt de belangrijkste Blu-ray-videocodecs waaronder H.264/AVC, MPEG-2 en VC-1, naast audioformaten als Dolby TrueHD, DTS-HD Master Audio en LPCM voor lossless surroundgeluid. De container wordt ook gebruikt door AVCHD-camcorders voor het opnemen van high-definition beeldmateriaal, waardoor het voorkomt in zowel consumenten-schijfweergave als videoproductieworkflows. M2TS-bestanden bewaren hoofdstukmarkeringen, ondertitelstreams en interactieve menudata binnen de transport stream. Betrouwbare synchronisatiemechanismen en ondersteuning voor hoogwaardige codecs maken M2TS uitstekend geschikt voor het archiveren van high-definition content waarbij behoud van volledige bronkwaliteit essentieel is.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.