TS naar MPEG Converter

TS (MPEG Transport Stream) is één standaard containerformaat gespecificeerd als onderdeel van de MPEG-2-systeemlaag (ISO/IEC 13818-1), gestandaardiseerd door de Moving Picture Experts Group in 1995. Transport streams zijn ontworpen voor communicatie- en opslagomgevingen waar dataverlies of -corruptie mogelijk is, zoals televisie-uitzendingen, satelliettransmissie en netwerkstreaming. Het formaat verdeelt content in pakketten van vaste grootte van 188 bytes, elk met één 4-byte header met synchronisatie-, foutindicatie- en streamidentificatie-informatie. Deze pakketstructuur stelt ontvangers in staat om snel opnieuw te synchroniseren na signaalonderbrekingen, één kritische capaciteit voor realtime omroeplevering die transport streams onderscheidt van program streams die ontworpen zijn voor betrouwbare opslagmedia. TS kan meerdere programma's multiplexen in één enkele stream, met Program Specific Information (PSI)-tabellen die de structuur en inhoud van elk programma beschrijven. Het formaat ondersteunt vrijwel elke audio- en videocodec, hoewel het het vaakst MPEG-2-video, H.264 of HEVC draagt naast AAC, AC-3 of MPEG-audio. TS is de ruggengraat van digitale televisie-levering wereldwijd, gebruikt door DVB-, ATSC- en ISDB-omroepstandaarden evenals IPTV- en OTT-streamingdiensten die HTTP Live Streaming (HLS) gebruiken. Veerkracht, gestandaardiseerde structuur en brede codecondersteuning maken TS evenzeer thuis in live omroepketens als in bestandsgebaseerde opnameworkflows.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.