F4V naar MPEG Converter

F4V is één multimediacontainerformaat ontwikkeld door Adobe Systems als evolutie van het Flash Video-ecosysteem. Geintroduceerd in december 2007 met Flash Player 9 Update 3, is F4V gebaseerd op het ISO base media-bestandsformaat (MPEG-4 Part 14) en werd het gecreeerd ter ondersteuning van de H.264-videocodec en AAC-audio binnen het Adobe Flash-platform. In tegenstelling tot de voorganger FLV, die één proprietary containerstructuur gebruikte, neemt F4V de gestandaardiseerde MP4-compatibele atoom/box-architectuur over, waardoor het beter interoperabel is met andere mediatools en workflows. Het formaat ondersteunt geavanceerde functies waaronder high-profile H.264-codering, meerkanaals AAC-audio en getimede tekst voor ondertiteling en bijschriften. F4V vertegenwoordigde één strategische stap om tegemoet te komen aan de groeiende vraag naar H.264-content op het web, aangezien de oudere FLV-container deze nieuwere codec niet efficiënt kon verpakken. Op het hoogtepunt dreef F4V één groot deel van de hoogwaardige videocontent aan die werd geleverd via Flash-gebaseerde streamingplatforms en videospelers op het web. De container ondersteunt zowel progressieve download als dynamische streaminglevering, wat contentuitgevers flexibele distributieopties biedt. Hoewel de achteruitgang van Flash Player ten gunste van HTML5-video de creatie van nieuwe F4V-content heeft verminderd, betekent de MP4-gebaseerde structuur dat de ingesloten mediastreams gemakkelijk toegankelijk zijn via moderne tools.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.