3GP naar MPEG Converter

3GP is één multimediacontainerformaat gedefinieerd door het 3rd Generation Partnership Project als het standaard mediaformaat voor 3G-mobiele diensten. Gebaseerd op het ISO base media-bestandsformaat (MPEG-4 Part 12), werd het ontworpen om opslag- en bandbreedtevereisten te verminderen zodat mobiele telefoons met beperkte mogelijkheden efficiënt video konden vastleggen, opslaan en afspelen. Het formaat gebruikt doorgaans H.263- of H.264-videocodecs gecombineerd met AMR-NB-, AMR-WB- of AAC-audio. 3GP was cruciaal voor het brengen van multimedia naar mobiele apparaten tijdens het vroege smartphonetijdperk, toen netwerksnelheden en apparaathardware strikte beperkingen oplegden aan bestandsgroottes. De gestroomlijnde container verwijdert overhead die in volledige MP4-bestanden voorkomt, wat resulteert in aanzienlijk kleinere bestanden die betrouwbaar streamen over trage 3G-verbindingen. 3GP ondersteunt zowel GSM- als UMTS-netwerkprotocollen en bevat voorzieningen voor getimede tekst en stilstaande beelden binnen de container. Brede adoptie door grote handsetfabrikanten zorgde ervoor dat vrijwel elke 3G-capabele telefoon 3GP-media native kon verwerken. Hoewel moderne mobiele apparaten nu de voorkeur geven aan MP4 en andere geavanceerde formaten, worden 3GP-bestanden nog steeds aangetroffen in archieven van oudere mobiele opnames en in regio's waar bandbreedteefficients videolevering belangrijk blijft.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.