Konwerter plików RW2 (RAW) do DDS
Konwertuj swoje pliki w formacie rw2 do formatu dds przez Internet i bezpłatnie
rw2
dds
Jak przekonwertować plik w formacie RW2 do formatu DDS
Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.
Wybierz format dds lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).
Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu dds; od razu po konwersji możesz go pobrać.
O formatach
RW2 to własnościowy format obrazów RAW stosowany przez aparaty cyfrowe Panasonic Lumix, wprowadzony w 2008 roku z Lumix DMC-G1 — pierwszym na świecie bezlusterkowym aparatem Micro Four Thirds — i używany w całej linii Lumix, w tym pełnoklatkowej serii S. Pliki RW2 rejestrują nieprzetworzony 12-bitowy lub 14-bitowy odczyt z matrycy CMOS w natywnym wzorcu mozaiki Bayera, przechowywany w kontenerze opartym na TIFF z opcjami kompresji stratnej lub bezstratnej w zależności od modelu aparatu. Format zapisuje rozbudowane metadane poprzez własnościowe znaczniki MakerNote Panasonic, w tym identyfikację obiektywu dla optyk natywnych i adaptowanych, wersje firmware korpusu i obiektywu, dane stabilizacji obrazu z systemu Dual I.S. oraz ustawienia Photo Style (Standard, Vivid, Natural, L.Monochrome, Cinelike D/V i inne). Aparaty Panasonic wprowadziły szereg innowacji — autofokus kontrastowy, fokusowanie DFD (Depth from Defocus) i Dual Native ISO — a format RW2 zachowuje dane potrzebne do wykorzystania tych technologii podczas postprodukcji. Jedną z zalet jest powiązanie formatu z innowacjami obrazowania Panasonic: pliki RW2 z aparatów takich jak GH5 i S1H zachowują odczyt z matryc aparatów na styku fotografii i kina, cenionych przez hybrydowych twórców. Format jest obsługiwany przez Adobe Lightroom, Capture One, DxO, konwerter RAW Panasonic oparty na SILKYPIX, dcraw i RawTherapee.
DDS (DirectDraw Surface) to kontenerowy format przechowywania skompresowanych i nieskompresowanych tekstur, map sześciennych, tekstur wolumetrycznych oraz łańcuchów mipmap, wprowadzony przez Microsoft wraz z DirectX 7.0 dnia 22 września 1999 roku. Pliki DDS są projektowane z myślą o bezpośredniej konsumpcji przez GPU: dane pikseli są zapisywane w formatach, które sprzęt graficzny może dekompresować bezpośrednio podczas renderowania — głównie kompresja blokowa S3TC/DXTn (DXT1, DXT3, DXT5), a w nowszych wersjach DirectX tryby BC4 do BC7 — eliminując etap dekompresji po stronie CPU wymagany przez formaty takie jak PNG czy JPEG. Struktura pliku zaczyna się od liczby magicznej i 124-bajtowego nagłówka określającego szerokość, wysokość, format pikseli, liczbę mipmap oraz opcjonalny rozszerzony nagłówek DX10 dla nowszych trybów kompresji, po czym następują surowe dane powierzchni. DDS obsługuje tekstury 2D, mapy sześcienne (sześć ścian do mapowania środowiska), tekstury wolumetryczne/3D oraz tablice tekstur, każde z wstępnie obliczonymi łańcuchami mipmap pozwalającymi GPU próbkować wersje o odpowiednim rozmiarze na różnych dystansach. Jedną z zalet jest wydajność renderowania: ponieważ GPU odczytuje dane DDS bezpośrednio bez narzutu dekompresji, ładowanie tekstur jest dramatycznie szybsze niż w przypadku tradycyjnych formatów obrazów, a skompresowane dane pozostają skompresowane w pamięci wideo, pozwalając zmieścić więcej tekstur w VRAM jednocześnie. Dominacja formatu w tworzeniu gier stanowi kolejną kluczową zaletę — DDS jest standardowym formatem tekstur dla aplikacji DirectX, natywnie obsługiwanym przez Unreal Engine, Unity i praktycznie każdy silnik gier PC, a także przez edytory obrazów takie jak GIMP (z wtyczką), Paint.NET, Photoshop (poprzez wtyczkę NVIDIA) i ImageMagick.