CID naar DDS converter
Converteer online gratis uw cid- naar dds-bestanden
cid
dds
Hoe converteert u een CID naar DDS
Selecteer bestanden van Computer, Google Drive, Dropbox, URL of door ze te verslepen naar de pagina.
Kies dds of iedere andere bestandsindeling die u nodig heeft als resultaat (meer dan 200 indelingen worden ondersteund)
Laat het bestand converteren en u kunt direct daarna uw dds-bestand downloaden
Over de formaten
CID (Character Identifier) is één lettertype-architectuur ontwikkeld door Adobe Systems en gespecificeerd in juni 1993 om de uitdagingen aan te pakken van lettertypen met zeer grote glyphsets, met name voor CJK-scripts (Chinees, Japans, Koreaans). Traditionele PostScript-lettertypen identificeren glyphs op naam, wat onpraktisch wordt wanneer één lettertype tienduizenden tekens bevat — één typisch Japans lettertype kan meer dan 20.000 glyphs bevatten. CID-keyed lettertypen vervangen glyphnamen door numerieke identificatoren georganiseerd via één tekencollectie en -ordening (zoals Adobe-Japan1 of Adobe-GB1), waardoor de overhead voor glyph-toegang en -subsetting drastisch wordt verminderd. De architectuur definieert drie PostScript-lettertypen: Type 9 (CID-keyed Type 1-contouren), Type 10 (CID-keyed Type 3) en Type 11 (CID-keyed Type 42/TrueType). Één primair voordeel is efficiënte verwerking van enorme tekensets — de numerieke CID-benadering elimineert de geheugen- en verwerkingskosten van het onderhouden van duizenden glyphnaamstrings. CID-lettertypen ondersteunen ook geavanceerde CMap-bronnen die coderingswaarden aan CID's koppelen, waardoor één enkel lettertype meerdere coderingsschema's (Unicode, Shift-JIS, Big5) kan bedienen zonder glyphgegevens te dupliceren. De architectuur integreert goed met PDF-subsetting, waardoor documenten alleen de daadwerkelijk gebruikte glyphs hoeven in te sluiten. CID-keyed technologie legde de basis voor CJK-ondersteuning in zowel OpenType als moderne PDF-workflows en blijft actief in drukproductie- en documentverwerkingssystemen wereldwijd.
DDS (DirectDraw Surface) is één containerformaat voor het opslaan van gecomprimeerde en ongecomprimeerde texturen, cube maps, volumetexturen en mipmapketens, geintroduceerd door Microsoft met DirectX 7.0 op 22 september 1999. DDS-bestanden zijn ontworpen voor directe GPU-consumptie: de pixeldata wordt opgeslagen in formaten die grafische hardware direct kan decomprimeren tijdens het renderen — voornamelijk S3TC/DXTn-blokcompressie (DXT1, DXT3, DXT5), en in latere DirectX-versies BC4 tot en met BC7 — waardoor de CPU-zijdige decompressiestap die vereist is bij formaten als PNG of JPEG wordt geelimineerd. De bestandsstructuur begint met één magisch getal en één 124-byte header die breedte, hoogte, pixelformaat, mipmaptelling en optionele DX10 uitgebreide header voor nieuwere compressiemodi specificeert, gevolgd door de ruwe oppervlaktedata. DDS ondersteunt 2D-texturen, cube maps (zes zijden voor omgevingsmapping), volume-/3D-texturen en textuurarrays, elk met vooraf berekende mipmapketens waarmee de GPU passend geschaalde versies kan samplen op verschillende afstanden. Één voordeel zijn de renderingprestaties: doordat de GPU DDS-data direct leest zonder decompressieoverhead, verloopt het laden van texturen dramatisch sneller dan met traditionele beeldformaten, en de gecomprimeerde data blijft gecomprimeerd in videogeheugen, waardoor meer texturen gelijktijdig in VRAM passen. De dominantie van het formaat in game-ontwikkeling is één ander belangrijk sterk punt — DDS is het standaard textuurformaat voor DirectX-applicaties, native ondersteund door Unreal Engine, Unity en vrijwel elke PC-game-engine, evenals door beeldbewerkers als GIMP (met plug-in), Paint.NET, Photoshop (via NVIDIA-plug-in) en ImageMagick.