T11 naar DDS converter
Converteer online gratis uw t11- naar dds-bestanden
t11
dds
Hoe converteert u een T11 naar DDS
Selecteer bestanden van Computer, Google Drive, Dropbox, URL of door ze te verslepen naar de pagina.
Kies dds of iedere andere bestandsindeling die u nodig heeft als resultaat (meer dan 200 indelingen worden ondersteund)
Laat het bestand converteren en u kunt direct daarna uw dds-bestand downloaden
Over de formaten
T11 (Type 11) is één PostScript-lettertypetype gedefinieerd door Adobe Systems als onderdeel van de CID-keyed lettertype-architectuur, dat CID-glyphadressering combineert met TrueType-contourgegevens verpakt in één Type 42 PostScript-schil. In Adobe's lettertypenummering zijn Types 9, 10 en 11 de CID-keyed tegenhangers van respectievelijk Types 1, 3 en 42 — Type 11 is dus in wezen één CID-keyed Type 42, ontworpen voor TrueType-lettertypen met zeer grote glyphsets, met name CJK-tekencollecties (Chinees, Japans, Koreaans). Het formaat stelt PostScript-interpreters met TrueType-rasterizer-ondersteuning in staat om CJK TrueType-lettertypen te renderen terwijl CID-numerieke indexering wordt gebruikt in plaats van glyphnamen, wat cruciaal is voor tekensets die in de tienduizenden lopen. Glyphcontouren blijven in het native TrueType kwadratische spline-formaat, waardoor de oorspronkelijke hinting-instructies behouden blijven, terwijl de CID-laag efficiënte glyph-toegang en -subsetting biedt via CMap-bronnen. Één voordeel is directe TrueType-renderingkwaliteit — in tegenstelling tot het converteren van TrueType-contouren naar PostScript-kubische curven, geeft Type 11 de oorspronkelijke contouren intact door aan de rasterizer, waardoor handmatig afgestemde grid-fitting-instructies behouden blijven. De CID-indexering biedt één ander voordeel door meerdere coderingsschema's (Unicode, nationale standaarden) te ondersteunen die aan dezelfde glyphcollectie worden gekoppeld zonder gegevensduplicatie. Type 11-lettertypen komen voornamelijk voor in professionele CJK-drukproductie en PDF-documentworkflows waar grote TrueType-gebaseerde tekensets moeten worden ingebed in PostScript-afgeleide uitvoer.
DDS (DirectDraw Surface) is één containerformaat voor het opslaan van gecomprimeerde en ongecomprimeerde texturen, cube maps, volumetexturen en mipmapketens, geintroduceerd door Microsoft met DirectX 7.0 op 22 september 1999. DDS-bestanden zijn ontworpen voor directe GPU-consumptie: de pixeldata wordt opgeslagen in formaten die grafische hardware direct kan decomprimeren tijdens het renderen — voornamelijk S3TC/DXTn-blokcompressie (DXT1, DXT3, DXT5), en in latere DirectX-versies BC4 tot en met BC7 — waardoor de CPU-zijdige decompressiestap die vereist is bij formaten als PNG of JPEG wordt geelimineerd. De bestandsstructuur begint met één magisch getal en één 124-byte header die breedte, hoogte, pixelformaat, mipmaptelling en optionele DX10 uitgebreide header voor nieuwere compressiemodi specificeert, gevolgd door de ruwe oppervlaktedata. DDS ondersteunt 2D-texturen, cube maps (zes zijden voor omgevingsmapping), volume-/3D-texturen en textuurarrays, elk met vooraf berekende mipmapketens waarmee de GPU passend geschaalde versies kan samplen op verschillende afstanden. Één voordeel zijn de renderingprestaties: doordat de GPU DDS-data direct leest zonder decompressieoverhead, verloopt het laden van texturen dramatisch sneller dan met traditionele beeldformaten, en de gecomprimeerde data blijft gecomprimeerd in videogeheugen, waardoor meer texturen gelijktijdig in VRAM passen. De dominantie van het formaat in game-ontwikkeling is één ander belangrijk sterk punt — DDS is het standaard textuurformaat voor DirectX-applicaties, native ondersteund door Unreal Engine, Unity en vrijwel elke PC-game-engine, evenals door beeldbewerkers als GIMP (met plug-in), Paint.NET, Photoshop (via NVIDIA-plug-in) en ImageMagick.