Konwerter plików SHN do IMA

Konwertuj swoje pliki w formacie shn do formatu ima przez Internet i bezpłatnie

Upuść pliki tutaj. 1 GB Maksymalny rozmiar pliku lub Zapisz się
do
Facebook Amazon Microsoft Tesla Nestle Walmart L'Oreal

Jak przekonwertować plik w formacie SHN do formatu IMA

1

Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.

2

Wybierz format ima lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).

3

Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu ima; od razu po konwersji możesz go pobrać.

O formatach

Shorten (SHN) to bezstratny kodek kompresji audio stworzony przez Tony'ego Robinsona w SoftSound i po raz pierwszy opublikowany w 1993 roku, co czyni go jednym z najwczesniejszych praktycznych kompresorow bezstratnych. Algorytm wykorzystuje predykcje liniowa do oszacowania kazdej probki na podstawie poprzednich, a nastepnie koduje reszty za pomoca kodow Huffmana lub Golomb-Rice. Wspolczynniki kompresji zwykle mieszcza sie w przedziale 2:1 do 3:1, z gwarancja, ze zdekodowane wyjscie jest identyczne bit-po-bicie z oryginalem. Shorten zyskal kulturowe znaczenie pod koniec lat 90. jako preferowany format do wymiany nagran z koncertow na zywo w internecie — spolecznosci takie jak etree.org zbudowaly cale sieci dystrybucji wokol plikow SHN, a zespoly takie jak Grateful Dead i Phish milczaco akceptowaly te praktyke. Jedna z zalet byla prostota formatu: kodowanie i dekodowanie dzialalo szybko nawet na skromnym sprzecie z ery Pentium. Kolejnym atutem bylo deterministyczne wyjscie — to samo wejscie zawsze produkowalo te same bajty, co czynilo sumy kontrolne niezawodnymi do weryfikacji integralnosci wsrod tysiecy wymieniacych sie uzytkownikow. Choc FLAC ostatecznie zastapil Shorten lepsza kompresja, obsluga przeszukiwania i osadzonymi metadanymi, SHN zachowuje znaczenie historyczne, a rozlegle archiwa muzyki na zywo w tym formacie kraza do dzis.
Pierwsze wydanie: 1993
IMA ADPCM (Adaptive Differential Pulse-Code Modulation) to kompaktowy standard kodowania audio opublikowany przez Interactive Multimedia Association w 1992 roku, odpowiadajacy na potrzebe lekkiego, wolnego od tantiem schematu kompresji, odpowiedniego dla wczesnych multimedialnych PC i urzadzen wbudowanych. Algorytm koduje kazda probke jako 4-bitowy nibble reprezentujacy skwantyzowana roznice od poprzedniej probki, podczas gdy adaptacyjna tablica wielkosci kroku dostosowuje sie dynamicznie do sledzenia amplitudy sygnalu — zapewniajac staly wspolczynnik kompresji 4:1 wzgledem 16-bitowego PCM. Dekodowanie wymaga jedynie mnozenia i dodawania liczb calkowitych na probke oraz malej tablicy wyszukiwania, wiec nawet skromne procesory z lat 90. mogly dekompresowac w czasie rzeczywistym bez dedykowanego DSP. Format gleboko wrosnal w krajobraz multimedialny: Microsoft przyjal go jako standardowy kodek ACM dla plikow WAV, silniki gier polegaly na nim przy efektach dzwiekowych, a sprzet telefoniczny uzywal go do przechowywania glosu. Jego zalety sa trwale: przewidywalna redukcja rozmiaru 4:1 ulatwia alokacje buforow w srodowiskach o ograniczonych zasobach, sciezka dekodowania dziala na 8-bitowych mikrokontrolerach, a otwarta specyfikacja uczynic IMA ADPCM jednym z najszerzej zaimplementowanych kodekow audio w historii informatyki.
Pierwsze wydanie: 1992