Konwerter plików DCR (RAW) do DDS
Konwertuj swoje pliki w formacie dcr do formatu dds przez Internet i bezpłatnie
dcr
dds
Jak przekonwertować plik w formacie DCR do formatu DDS
Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.
Wybierz format dds lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).
Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu dds; od razu po konwersji możesz go pobrać.
O formatach
DCR to własnościowy format obrazów RAW opracowany przez Eastman Kodak dla ich linii profesjonalnych aparatów cyfrowych DCS (Digital Camera System). Wprowadzony na początku lat 2000. z aparatami takimi jak DCS Pro Back i DCS Pro SLR/n, format DCR rejestruje nieprzetworzone dane z pełnoklatkowych sensorów CMOS i CCD firmy Kodak przy 12 do 14 bitach na kanał, zachowując kompletny zakres tonalny i informacje o kolorach przed jakimkolwiek demozaikowaniem, balansem bieli czy przetwarzaniem krzywej tonalnej. Aparaty DCS firmy Kodak zajmowały znaczącą niszę w profesjonalnym fotoreportażu i pracy studyjnej w początkowym okresie cyfrowej transformacji, a pliki DCR z tej ery stanowią ważny zbiór profesjonalnych obrazów cyfrowych. Format przechowuje dane z matrycy wraz ze specyficznymi dla Kodaka metadanymi, w tym współczynnikami macierzy kolorów, ustawieniami wzmocnienia analogowego i własnościowymi parametrami redukcji szumów. Jedną z zalet DCR jest charakterystyczne odwzorowanie kolorów, jakie generuje technologia matryc i nauka o kolorze Kodaka — wielu fotografów uważa tonalność rejestracji DCS Kodaka, szczególnie odcieni skóry i przejść w światłach, za wyjątkowo przyjemną, a cechy te są zachowane w danych RAW. Kompatybilność ze współczesnymi narzędziami to kolejna praktyczna zaleta: pomimo wycofania się Kodaka z rynku aparatów, pliki DCR są obsługiwane przez Adobe Lightroom, Adobe Camera Raw, dcraw i RawTherapee, zapewniając pełną dostępność tych wczesnych profesjonalnych negatywów cyfrowych.
DDS (DirectDraw Surface) to kontenerowy format przechowywania skompresowanych i nieskompresowanych tekstur, map sześciennych, tekstur wolumetrycznych oraz łańcuchów mipmap, wprowadzony przez Microsoft wraz z DirectX 7.0 dnia 22 września 1999 roku. Pliki DDS są projektowane z myślą o bezpośredniej konsumpcji przez GPU: dane pikseli są zapisywane w formatach, które sprzęt graficzny może dekompresować bezpośrednio podczas renderowania — głównie kompresja blokowa S3TC/DXTn (DXT1, DXT3, DXT5), a w nowszych wersjach DirectX tryby BC4 do BC7 — eliminując etap dekompresji po stronie CPU wymagany przez formaty takie jak PNG czy JPEG. Struktura pliku zaczyna się od liczby magicznej i 124-bajtowego nagłówka określającego szerokość, wysokość, format pikseli, liczbę mipmap oraz opcjonalny rozszerzony nagłówek DX10 dla nowszych trybów kompresji, po czym następują surowe dane powierzchni. DDS obsługuje tekstury 2D, mapy sześcienne (sześć ścian do mapowania środowiska), tekstury wolumetryczne/3D oraz tablice tekstur, każde z wstępnie obliczonymi łańcuchami mipmap pozwalającymi GPU próbkować wersje o odpowiednim rozmiarze na różnych dystansach. Jedną z zalet jest wydajność renderowania: ponieważ GPU odczytuje dane DDS bezpośrednio bez narzutu dekompresji, ładowanie tekstur jest dramatycznie szybsze niż w przypadku tradycyjnych formatów obrazów, a skompresowane dane pozostają skompresowane w pamięci wideo, pozwalając zmieścić więcej tekstur w VRAM jednocześnie. Dominacja formatu w tworzeniu gier stanowi kolejną kluczową zaletę — DDS jest standardowym formatem tekstur dla aplikacji DirectX, natywnie obsługiwanym przez Unreal Engine, Unity i praktycznie każdy silnik gier PC, a także przez edytory obrazów takie jak GIMP (z wtyczką), Paint.NET, Photoshop (poprzez wtyczkę NVIDIA) i ImageMagick.