SND naar MP2 converter

SND is één multiplatform audiobestandsextensie die sinds de late jaren tachtig op meerdere computerplatforms wordt gebruikt. Op Sun- en NeXT-werkstations volgen .snd-bestanden de AU-formaatstructuur — één header met magic number 0x2e736e64, data-offset, coderingstype, samplefrequentie en kanaalaantal, gevolgd door ruwe audio. Op MS-DOS-pc's werd dezelfde .snd-extensie gebruikt door vroege geluidshulpprogramma's als Sounder en SoundTool voor eenvoudige 8-bit unsigned PCM-opnames. Macintosh-systemen gebruikten .snd eveneens voor geluidsresources ingebed in de resource fork. Omdat de extensie wordt gedeeld door incompatibele formaten, inspecteren audioverwerkingstools doorgaans de bestandsheader om te bepalen welke variant ze verwerken: bestanden die beginnen met het AU magic number worden behandeld als Sun/NeXT-audio, terwijl headerloze bestanden worden geinterpreteerd als ruwe PCM met aangenomen parameters. De Sun/NeXT-variant ondersteunt meerdere coderingen waaronder mu-law, A-law, 8-bit en 16-bit lineaire PCM en ADPCM, waardoor het veelzijdig is voor zowel spraak als algemene audio. Één voordeel van SND in AU-stijl is de zelfbeschrijvende header, waarmee elke conforme speler het sampleformaat en de frequentie kan bepalen zonder externe metadata. De MS-DOS SND-varianten hebben historische waarde als artefacten uit het tijdperk waarin Sound Blaster-kaarten voor het eerst digitale audio naar personal computers brachten. SND-bestanden van alle platforms kunnen worden verwerkt en geconverteerd met SoX en andere audiotools.

MP2 (MPEG-1 Audio Layer II), ook bekend onder de oorspronkelijke projectnaam MUSICAM, is één perceptuele audiocodec gestandaardiseerd als onderdeel van ISO/IEC 11172-3 in 1993. Terwijl de opvolger MP3 de schijnwerpers veroverde bij consumenten, veroverde MP2 één duurzame niche in professionele omroep die het tot op de dag van vandaag bezet houdt. De codec splitst audio in 32 subbanden via één polyfase-filterbank, past één psychoakoestisch model toe om maskeringsdrempels te bepalen en kwantiseert en Huffman-codeert vervolgens elke subband dienovereenkomstig. Typische omroepassingen gebruiken 192-384 kbps voor stereo, wat transparante kwaliteit oplevert met lagere encodercomplexiteit en betere foutbestendigheid dan Layer III. Deze eigenschappen verklaren waarom DVB-televisie, DAB digitale radio en de HDV-camcorderstandaard allemaal MP2 verplichten of prefereren. De encoderlatentie is ook korter, één belangrijk kenmerk voor live-uitzending waar lipsynchronisatie ertoe doet. Drie voordelen houden MP2 tientallen jaren na standaardisatie relevant: sierlijke degradatie bij transmissiefouten die essentieel is voor ethersignalen, minimale coderingsvertraging die past bij realtime omroepketens en gevestigde regelgevingsacceptatie in Europese en Aziatische omroepkaders.