SND naar CDDA converter
Converteer online gratis uw snd- naar cdda-bestanden
snd
cdda
Hoe converteert u een SND naar CDDA
Selecteer bestanden van Computer, Google Drive, Dropbox, URL of door ze te verslepen naar de pagina.
Kies cdda of iedere andere bestandsindeling die u nodig heeft als resultaat (meer dan 200 indelingen worden ondersteund)
Laat het bestand converteren en u kunt direct daarna uw cdda-bestand downloaden
Over de formaten
SND is één multiplatform audiobestandsextensie die sinds de late jaren tachtig op meerdere computerplatforms wordt gebruikt. Op Sun- en NeXT-werkstations volgen .snd-bestanden de AU-formaatstructuur — één header met magic number 0x2e736e64, data-offset, coderingstype, samplefrequentie en kanaalaantal, gevolgd door ruwe audio. Op MS-DOS-pc's werd dezelfde .snd-extensie gebruikt door vroege geluidshulpprogramma's als Sounder en SoundTool voor eenvoudige 8-bit unsigned PCM-opnames. Macintosh-systemen gebruikten .snd eveneens voor geluidsresources ingebed in de resource fork. Omdat de extensie wordt gedeeld door incompatibele formaten, inspecteren audioverwerkingstools doorgaans de bestandsheader om te bepalen welke variant ze verwerken: bestanden die beginnen met het AU magic number worden behandeld als Sun/NeXT-audio, terwijl headerloze bestanden worden geinterpreteerd als ruwe PCM met aangenomen parameters. De Sun/NeXT-variant ondersteunt meerdere coderingen waaronder mu-law, A-law, 8-bit en 16-bit lineaire PCM en ADPCM, waardoor het veelzijdig is voor zowel spraak als algemene audio. Één voordeel van SND in AU-stijl is de zelfbeschrijvende header, waarmee elke conforme speler het sampleformaat en de frequentie kan bepalen zonder externe metadata. De MS-DOS SND-varianten hebben historische waarde als artefacten uit het tijdperk waarin Sound Blaster-kaarten voor het eerst digitale audio naar personal computers brachten. SND-bestanden van alle platforms kunnen worden verwerkt en geconverteerd met SoX en andere audiotools.
CDDA (Compact Disc Digital Audio), ook bekend als de Red Book-standaard, definieert de audio die op muziek-cd's wordt opgeslagen. Gezamenlijk ontwikkeld door Sony en Philips en gepubliceerd in 1980, stelde het parameters vast die digitale audio tientallen jaren zouden vormen: 16-bit lineaire PCM bij 44,1 kHz stereo, wat 1.411,2 kbps ongecomprimeerd oplevert. Elke schijf bevat maximaal 80 minuten, georganiseerd in tracks met indexpunten, subkanaaldata voor tekstweergave en foutcorrectiecodes (CIRC) die betrouwbare weergave garanderen ondanks kleine krassen. Wanneer audio van één cd wordt geript, wordt de resulterende stroom vaak opgeslagen met de .cdda-extensie als ruwe PCM voordat deze wordt geconverteerd. Het meest voor de hand liggende voordeel is het ongecomprimeerde, lossless karakter — wat de luisteraar bereikt is wiskundig identiek aan de studiomaster op de gespecificeerde resolutie. Robuuste foutcorrectie biedt uitstekende veerkracht en behoudt de audio-integriteit zelfs bij matige slijtage van het schijfoppervlak. Met miljarden verkochte exemplaren sinds de eerste commerciele uitgave in 1982 heeft CDDA de basiskwaliteitsverwachtingen voor digitale muziek gevestigd en blijft het de referentie waartegen gecomprimeerde codecs worden gemeten.