Konwerter plików WVE do MP2

WVE to format audio natywny dla rodziny osobistych asystentow cyfrowych Psion Series 3, wydawanych przez brytyjska firme Psion PLC poczawszy od wrzesnia 1991 roku. Te muszlowe PDA mialy wbudowany rejestrator glosowy, a cala funkcjonalnosc dyktowania opierala sie na plikach WVE do przechowywania przechwyconego dzwieku. Kazdy plik zaczyna sie od sygnatury ASCII "ALawSoundFile**", po ktorej nastepuje minimalny naglowek, a nastepnie surowe audio zakodowane w A-law, probkowane przy 8 kHz — czestotliwosc odziedziczona ze standardow telefonii cyfrowej. Przy 8000 bajtow na sekunde jednominutowe nagranie zajmuje zaledwie 480 KB, co bylo niezbedne, biorac pod uwage, ze urzadzenia Psion przechowywaly dane na kartach SRAM o pojemnosci zwykle od 128 KB do 2 MB. Kodowanie A-law zapewnia rozsadna czytelnosc mowy w ramach tych ciasnoch ograniczen pamieci, priorytetyzujac zrozumialosc ponad reprodukcje wysokiej wiernosci. Pliki WVE moga byc konwertowane do WAV lub innych nowoczesnych formatow za pomoca SoX, Awave Studio lub specjalistycznych narzedzi do plikow Psion. Choc format jest zdecydowanie produktem wczesnych lat 90. ery komputerow kieszonkowych, ma znaczenie historyczne jako jeden z pierwszych formatow nagrywania audio zaprojektowanych dla kieszonkowych urzadzen konsumenckich. Kolekcjonerzy i badacze studiujacy historie komputerow mobilnych od czasu do czasu napotykaja pliki WVE przy odzyskiwaniu danych ze starszych nosnikow SRAM.

MP2 (MPEG-1 Audio Layer II), znany rowniez pod oryginalna nazwa projektu MUSICAM, to percepcyjny kodek audio standaryzowany jako czesc ISO/IEC 11172-3 w 1993 roku. Podczas gdy jego nastepca MP3 zyskal popularnosc wsrod konsumentow, MP2 wyrzezbil sobie trwala nisze w profesjonalnej emisji, ktora utrzymuje do dzis. Kodek dzieli audio na 32 podpasma za pomoca polifazowego banku filtrow, stosuje model psychoakustyczny do okreslenia progow maskowania, a nastepnie kwantyzuje i koduje Huffmanem kazde podpasmo. Typowe wdrozenia emisyjne uzywaja 192-384 kbps dla stereo, osiagajac transparentna jakosc przy nizszej zlozonosci kodera i lepszej odpornosci na bledy niz Layer III. Te wlasciwosci tlumaacza, dlaczego telewizja DVB, radio cyfrowe DAB i standard kamer HDV nakazuja lub preferuja MP2. Opoznienie kodera jest rowniez krotsze, co jest wazna cecha w przypadku nadawania na zywo, gdzie liczy sie synchronizacja dzwieku z obrazem. Trzy zalety utrzymuja MP2 na rynku dziesieciolecia po standaryzacji: lagodna degradacja w warunkach bledow transmisji, kluczowa dla sygnalow nadawanych drogami radiowymi, minimalne opoznienie kodowania odpowiednie dla lancuchow emisji na zywo oraz ugruntowana akceptacja regulacyjna w europejskich i azjatyckich systemach nadawczych.