Konwerter RM do WMA

RM (RealMedia) to wlascicielski format kontenera multimedialnego opracowany przez RealNetworks poczawszy od 1997 roku. Format zostal zaprojektowany specjalnie do strumieniowego dostarczania mediow przez internet, pakujac kodeki RealVideo i RealAudio w kontener zoptymalizowany pod odtwarzanie przy niskiej przepustowosci. RM stal sie jednym z dominujacych formatow streamingowych pod koniec lat 90. i na poczatku lat 2000., gdy RealPlayer byl jedna z najszerzej instalowanych aplikacji multimedialnych, a RealNetworks przetarl szlaki koncepcji buforowanego strumieniowania wideo, jeszcze zanim szerokopasmowy internet stal sie powszechny. Format uzywa kodowania ze stala szybkoscia transmisji i wlascicielskiej struktury kontenera obslgujacej korekcje bledow w przod, umozliwiajac wzglednie plynne odtwarzanie nawet przez zawodne polaczenia modemowe. Pliki RM moga zawierac wiele strumieni o roznych szybkosciach transmisji, umozliwiajac technologie SureStream, ktora dostosowuje jakosc odtwarzania do dostepnej przepustowosci w czasie rzeczywistym. Kontener obsluguje metadane dla tytulu, autora i informacji o prawach autorskich, a RealNetworks opracowal protokoly streamingowe RTSP i PNA rownolegle z formatem do efektywnego dostarczania sieciowego. Kompresja w RM byla uznawana za imponujaca na swoje czasy, dostarczajac ogladalne wideo przy szybkosciach transmisji nawet 20-30 kbps, gdy konkurencyjne podejscia sobie z tym nie radzily. Chociaz RealMedia zostal w duzej mierze zastapiony przez nowoczesne technologie streamingowe, pliki RM pozostaja w archiwach z wczesnej ery internetu, w tym w organizacjach informacyjnych, instytucjach edukacyjnych i bibliotekach medialnych, ktore przyjely RealMedia w okresie jego szczytowej popularnosci.

WMA (Windows Media Audio) to rodzina wlascicielskich kodekow audio opracowanych przez Microsoft i po raz pierwszy wydanych w 1999 roku jako czesc platformy Windows Media. Stworzone, by konkurowac z MP3 i AAC, WMA Standard wykorzystuje kodowanie percepcyjne, dostarczajac — wedle deklaracji Microsoftu — jakosc bliska CD przy szybkosciach transmisji nawet 64 kbps, czyli mniej wiecej polowie tego, czego MP3 zwykle potrzebowal dla porownywalnych rezultatow. Rodzina kodekow poszerzyala sie o WMA Professional do dzwieku przestrzennego i audio wysokiej rozdzielczosci, WMA Lossless do bezstratnej kompresji archiwalnej oraz WMA Voice zoptymalizowany pod tresci mowione przy bardzo niskich szybkosciach transmisji. Gleboka integracja z Windowsem, Windows Media Playerem i ekosystemem Zune dala WMA silna przewage dystrybucyjna w calej dekadzie 2000, a obsluga zarzadzania prawami cyfrowymi (DRM) czynic format atrakcyjnym dla owczesnych sklepow muzycznych online. Kodowanie i dekodowanie jest obslugiwane natywnie przez Windows, nie wymagajac oprogramowania zewnetrznego do odtwarzania na dowolnym komputerze z Windowsem. Wsparcie wieloplatformowe poprawilo sie dzieki bibliotekom takim jak FFmpeg i GStreamer, choc WMA pozostaje mniej uniwersalnie kompatybilny niz MP3 czy AAC na urzadzeniach spoza ekosystemu Microsoft. Format nadal pojawia sie w starszych bibliotekach multimedialnych, choc nowsze kodeki w duzej mierze zajely jego miejsce w strumieniowaniu i uzytku mobilnym.