Konwerter plików IMA do WAV

IMA ADPCM (Adaptive Differential Pulse-Code Modulation) to kompaktowy standard kodowania audio opublikowany przez Interactive Multimedia Association w 1992 roku, odpowiadajacy na potrzebe lekkiego, wolnego od tantiem schematu kompresji, odpowiedniego dla wczesnych multimedialnych PC i urzadzen wbudowanych. Algorytm koduje kazda probke jako 4-bitowy nibble reprezentujacy skwantyzowana roznice od poprzedniej probki, podczas gdy adaptacyjna tablica wielkosci kroku dostosowuje sie dynamicznie do sledzenia amplitudy sygnalu — zapewniajac staly wspolczynnik kompresji 4:1 wzgledem 16-bitowego PCM. Dekodowanie wymaga jedynie mnozenia i dodawania liczb calkowitych na probke oraz malej tablicy wyszukiwania, wiec nawet skromne procesory z lat 90. mogly dekompresowac w czasie rzeczywistym bez dedykowanego DSP. Format gleboko wrosnal w krajobraz multimedialny: Microsoft przyjal go jako standardowy kodek ACM dla plikow WAV, silniki gier polegaly na nim przy efektach dzwiekowych, a sprzet telefoniczny uzywal go do przechowywania glosu. Jego zalety sa trwale: przewidywalna redukcja rozmiaru 4:1 ulatwia alokacje buforow w srodowiskach o ograniczonych zasobach, sciezka dekodowania dziala na 8-bitowych mikrokontrolerach, a otwarta specyfikacja uczynic IMA ADPCM jednym z najszerzej zaimplementowanych kodekow audio w historii informatyki.

WAV (Waveform Audio File Format) to nieskompresowany kontener audio wspolnie opracowany przez Microsoft i IBM, po raz pierwszy opublikowany w sierpniu 1991 roku wraz z Windowsem 3.1. Zbudowany na formacie Resource Interchange File Format (RIFF), WAV przechowuje dane audio — najczesciej jako liniowa modulacje impulsowo-kodowa (LPCM) — wraz z metadanymi opisujacymi czestotliwosc probkowania, glebie bitowa i liczbe kanalow. Ta prosta struktura uczynia WAV de facto standardem nieskompresowanego audio na Windowsie i uniwersalnie akceptowanym formatem wymiany w praktycznie kazdym systemie operacyjnym, edytorze audio i odtwarzaczu multimedialnym. Pliki WAV jakosci CD uzywaja 16-bitowych probek przy 44,1 kHz stereo, natomiast profesjonalne przeplywy pracy rutynowo stosuja 24-bitowe lub 32-bitowe probki zmiennoprzecinkowe przy czestotliwosciach do 192 kHz. Glowna zaleta jest bezstratna wiernosc: poniewaz standardowy WAV nie stosuje kompresji, przechowywane dane sa dokladna cyfrowa reprezentacja oryginalnego nagrania, co czyni go preferowanym wyborem do masteringu i archiwizacji. WAV obsluguje rowniez osadzone metadane przez bloki INFO i BWF, umozliwiajac znaczniki czasowe i notatki produkcyjne. Glownym kompromisem jest rozmiar pliku — minuta stereo jakosci CD zajmuje ok. 10 MB — a 32-bitowa struktura RIFF narzuca limit 4 GB, choc RF64 znosi to ograniczenie.