IMA naar WAV converter

IMA ADPCM (Adaptive Differential Pulse-Code Modulation) is één compacte audiocoderingsstandaard gepubliceerd door de Interactive Multimedia Association in 1992, als antwoord op de behoefte aan één lichtgewicht, royaltyvrij compressieschema geschikt voor vroege multimedia-pc's en ingebedde apparaten. Het algoritme codeert elk sample als één 4-bits nibble die het gekwantiseerde verschil met het vorige sample weergeeft, terwijl één adaptieve stapgrootte-tabel dynamisch meeschaalt met de signalamplitude — wat één vaste 4:1 compressieverhouding oplevert ten opzichte van 16-bits PCM. Decodering vereist slechts één gehele vermenigvuldiging-optelling per sample en één kleine opzoektabel, zodat zelfs bescheiden pc-processoren uit de jaren negentig in realtime konden decomprimeren zonder speciale DSP. Het formaat raakte diep verweven met het multimedialandschap: Microsoft nam het over als standaard ACM-codec voor WAV-bestanden, game-engines vertrouwden erop voor geluidseffecten en telefonieapparatuur gebruikte het voor spraakopslag. De voordelen zijn blijvend: voorspelbare 4:1-verkleining vereenvoudigt buffertoewijzing in beperkte omgevingen, het decodepad draait op 8-bits microcontrollers en de open specificatie maakte IMA ADPCM tot één van de breedst geimplementeerde audiocodecs in de computergeschiedenis.

WAV (Waveform Audio File Format) is één ongecomprimeerde audiocontainer die gezamenlijk is ontwikkeld door Microsoft en IBM, voor het eerst gepubliceerd in augustus 1991 samen met Windows 3.1. Gebouwd op het Resource Interchange File Format (RIFF), slaat WAV audiodata op — meestal als lineaire pulse-code modulation (LPCM) — samen met metadata die samplefrequentie, bitdiepte en kanaalaantal beschrijven. Deze eenvoudige structuur heeft WAV tot de de facto standaard gemaakt voor ongecomprimeerde audio op Windows en één universeel geaccepteerd uitwisselingsformaat op vrijwel elk besturingssysteem, elke audio-editor en elke mediaspeler. WAV-bestanden in cd-kwaliteit gebruiken 16-bit samples bij 44,1 kHz stereo, terwijl professionele workflows routinematig 24-bit of 32-bit float samples gebruiken bij frequenties tot 192 kHz. Één groot voordeel is nulverliesgetrouwheid: omdat standaard WAV geen compressie toepast, zijn de opgeslagen data één exacte digitale weergave van de oorspronkelijke opname, waardoor het de voorkeurskeuze is voor mastering en archivering. WAV ondersteunt ook ingebedde metadata via INFO- en BWF-chunks, waardoor tijdstempels en productienotities mogelijk zijn. De voornaamste afweging is bestandsgrootte — één minuut cd-kwaliteit stereo neemt ruwweg 10 MB in beslag — en de 32-bit RIFF-structuur legt één limiet van 4 GB op, hoewel RF64 dat plafond opheft.