Konwerter plików SRF (RAW) do DDS
Konwertuj swoje pliki w formacie srf do formatu dds przez Internet i bezpłatnie
srf
dds
Jak przekonwertować plik w formacie SRF do formatu DDS
Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.
Wybierz format dds lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).
Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu dds; od razu po konwersji możesz go pobrać.
O formatach
SRF (Sony RAW Format) to najwcześniejszy własnościowy format obrazów RAW firmy Sony, wprowadzony w 2003 roku z aparatem Cyber-shot DSC-F828 i stosowany również w kompakcie DSC-V3. Pliki SRF rejestrują nieprzetworzony odczyt z matrycy przy 12 bitach na kanał, zachowując surowe dane z wzorcem Bayera z sensora CCD przed jakimkolwiek demozaikowaniem, balansem bieli czy kompresją. DSC-F828 był godny uwagi ze względu na unikatowy 4-kolorowy sensor CCD RGBE (Red, Green, Blue, Emerald) — próbę rejestracji szerszego gamutu kolorów przez dodanie czwartego elementu filtra kolorów przesuniętego w stronę cyjanu — a pliki SRF z tego aparatu przechowują surowe 4-kolorowe dane mozaiki potrzebne do wykorzystania tej niekonwencjonalnej konstrukcji matrycy. Format wykorzystuje własnościową strukturę kontenera ze specyficznymi dla Sony znacznikami metadanych. SRF został zastąpiony przez SR2, a następnie ARW, gdy Sony rozszerzył się na aparaty z wymienną optyką wraz z systemem Alpha DSLR od 2006 roku. Jedną z zalet jest rejestracja danych z prawdziwie innowacyjnej technologii matrycy — 4-kolorowa tablica filtrów DSC-F828 była unikatowym eksperymentem w projektowaniu aparatów konsumenckich, a pliki SRF zachowują surowe 4-kanałowe dane umożliwiające eksplorację rozszerzonego gamutu kolorów. Pomimo niszowości formatu, pliki SRF pozostają przetwarzalne: Adobe Camera Raw, dcraw, LibRaw i RawTherapee obsługują SRF.
DDS (DirectDraw Surface) to kontenerowy format przechowywania skompresowanych i nieskompresowanych tekstur, map sześciennych, tekstur wolumetrycznych oraz łańcuchów mipmap, wprowadzony przez Microsoft wraz z DirectX 7.0 dnia 22 września 1999 roku. Pliki DDS są projektowane z myślą o bezpośredniej konsumpcji przez GPU: dane pikseli są zapisywane w formatach, które sprzęt graficzny może dekompresować bezpośrednio podczas renderowania — głównie kompresja blokowa S3TC/DXTn (DXT1, DXT3, DXT5), a w nowszych wersjach DirectX tryby BC4 do BC7 — eliminując etap dekompresji po stronie CPU wymagany przez formaty takie jak PNG czy JPEG. Struktura pliku zaczyna się od liczby magicznej i 124-bajtowego nagłówka określającego szerokość, wysokość, format pikseli, liczbę mipmap oraz opcjonalny rozszerzony nagłówek DX10 dla nowszych trybów kompresji, po czym następują surowe dane powierzchni. DDS obsługuje tekstury 2D, mapy sześcienne (sześć ścian do mapowania środowiska), tekstury wolumetryczne/3D oraz tablice tekstur, każde z wstępnie obliczonymi łańcuchami mipmap pozwalającymi GPU próbkować wersje o odpowiednim rozmiarze na różnych dystansach. Jedną z zalet jest wydajność renderowania: ponieważ GPU odczytuje dane DDS bezpośrednio bez narzutu dekompresji, ładowanie tekstur jest dramatycznie szybsze niż w przypadku tradycyjnych formatów obrazów, a skompresowane dane pozostają skompresowane w pamięci wideo, pozwalając zmieścić więcej tekstur w VRAM jednocześnie. Dominacja formatu w tworzeniu gier stanowi kolejną kluczową zaletę — DDS jest standardowym formatem tekstur dla aplikacji DirectX, natywnie obsługiwanym przez Unreal Engine, Unity i praktycznie każdy silnik gier PC, a także przez edytory obrazów takie jak GIMP (z wtyczką), Paint.NET, Photoshop (poprzez wtyczkę NVIDIA) i ImageMagick.