Konwerter plików SLN do MP2

Konwertuj swoje pliki w formacie sln do formatu mp2 przez Internet i bezpłatnie

Upuść pliki tutaj. 1 GB Maksymalny rozmiar pliku lub Zapisz się
do

Ustawienia

Ustaw ogólną przepływność audio wyjściowego dla MP2. Jeśli ustawiono „Niestandardowa”, zalecany zakres to ≥320 kbps, a maksymalna wartość to 384 kbps.
Ustaw liczbę kanałów audio. To ustawienie jest najbardziej przydatne podczas ograniczania liczby kanałów (np. z 5.1 do stereo).
Ustaw częstotliwość próbkowania audio. Muzyka z pełnym spektrum (20 Hz – 20 kHz) wymaga wartości nie mniejszych niż 44.1 kHz, aby osiągnąć transparentność. Więcej informacji można znaleźć w wiki.

sln

SLN (Signed Linear) to surowy format audio bez naglowka, przechowujacy 16-bitowe probki liniowe PCM ze znakiem przy 8000 Hz mono, najscislej powiazany z Asterisk — otwartorodlowym systemem PBX opracowanym przez Digium (obecnie Sangoma Technologies). W ramach Asteriska SLN sluzy jako natywna wewnetrzna reprezentacja audio: kazda operacja transkodowania kodekow przechodzi przez signed linear jako etap posredni. To czyni SLN kregoslupem architektury translacji kodekow Asteriska. Format nie zawiera nic oprocz surowych probek — zadnych naglowkow, metadanych ani ramkowania — wiec parametry musza byc znane z gory. Choc ten brak samoopisu moze wydawac sie ograniczajacy, jest w rzeczywistosci zaleta w telefonii, gdzie format probek jest ustalony konwencja, a kazdy bajt narzutu ma znaczenie przy tysioacach rownoczesnych kanalow. Czestotliwosc 8000 Hz jest zgodna ze standardem G.711 dla tradycyjnej telefonii, obejmujac pelne pasmo glosowe 300-3400 Hz. Asterisk obsluguje rowniez rozszerzone warianty (sln16, sln32, sln48) dla audio szerokopasmowego. Pliki SLN nie wymagaja dekodowania — jedynie bezposredniego mapowania pamieci — co czyni je idealnymi do miksowania w czasie rzeczywistym, konferencji i odtwarzania promptow w srodowiskach VoIP o wysokiej gestoosci.
czytaj więcej

mp2

MP2 (MPEG-1 Audio Layer II), znany rowniez pod oryginalna nazwa projektu MUSICAM, to percepcyjny kodek audio standaryzowany jako czesc ISO/IEC 11172-3 w 1993 roku. Podczas gdy jego nastepca MP3 zyskal popularnosc wsrod konsumentow, MP2 wyrzezbil sobie trwala nisze w profesjonalnej emisji, ktora utrzymuje do dzis. Kodek dzieli audio na 32 podpasma za pomoca polifazowego banku filtrow, stosuje model psychoakustyczny do okreslenia progow maskowania, a nastepnie kwantyzuje i koduje Huffmanem kazde podpasmo. Typowe wdrozenia emisyjne uzywaja 192-384 kbps dla stereo, osiagajac transparentna jakosc przy nizszej zlozonosci kodera i lepszej odpornosci na bledy niz Layer III. Te wlasciwosci tlumaacza, dlaczego telewizja DVB, radio cyfrowe DAB i standard kamer HDV nakazuja lub preferuja MP2. Opoznienie kodera jest rowniez krotsze, co jest wazna cecha w przypadku nadawania na zywo, gdzie liczy sie synchronizacja dzwieku z obrazem. Trzy zalety utrzymuja MP2 na rynku dziesieciolecia po standaryzacji: lagodna degradacja w warunkach bledow transmisji, kluczowa dla sygnalow nadawanych drogami radiowymi, minimalne opoznienie kodowania odpowiednie dla lancuchow emisji na zywo oraz ugruntowana akceptacja regulacyjna w europejskich i azjatyckich systemach nadawczych.
czytaj więcej
Facebook Amazon Microsoft Tesla Nestle Walmart L'Oreal

Jak przekonwertować plik w formacie SLN do formatu MP2

1

Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.

2

Wybierz format mp2 lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).

3

Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu mp2; od razu po konwersji możesz go pobrać.

O formatach

SLN (Signed Linear) to surowy format audio bez naglowka, przechowujacy 16-bitowe probki liniowe PCM ze znakiem przy 8000 Hz mono, najscislej powiazany z Asterisk — otwartorodlowym systemem PBX opracowanym przez Digium (obecnie Sangoma Technologies). W ramach Asteriska SLN sluzy jako natywna wewnetrzna reprezentacja audio: kazda operacja transkodowania kodekow przechodzi przez signed linear jako etap posredni. To czyni SLN kregoslupem architektury translacji kodekow Asteriska. Format nie zawiera nic oprocz surowych probek — zadnych naglowkow, metadanych ani ramkowania — wiec parametry musza byc znane z gory. Choc ten brak samoopisu moze wydawac sie ograniczajacy, jest w rzeczywistosci zaleta w telefonii, gdzie format probek jest ustalony konwencja, a kazdy bajt narzutu ma znaczenie przy tysioacach rownoczesnych kanalow. Czestotliwosc 8000 Hz jest zgodna ze standardem G.711 dla tradycyjnej telefonii, obejmujac pelne pasmo glosowe 300-3400 Hz. Asterisk obsluguje rowniez rozszerzone warianty (sln16, sln32, sln48) dla audio szerokopasmowego. Pliki SLN nie wymagaja dekodowania — jedynie bezposredniego mapowania pamieci — co czyni je idealnymi do miksowania w czasie rzeczywistym, konferencji i odtwarzania promptow w srodowiskach VoIP o wysokiej gestoosci.
Pierwsze wydanie: 1999
MP2 (MPEG-1 Audio Layer II), znany rowniez pod oryginalna nazwa projektu MUSICAM, to percepcyjny kodek audio standaryzowany jako czesc ISO/IEC 11172-3 w 1993 roku. Podczas gdy jego nastepca MP3 zyskal popularnosc wsrod konsumentow, MP2 wyrzezbil sobie trwala nisze w profesjonalnej emisji, ktora utrzymuje do dzis. Kodek dzieli audio na 32 podpasma za pomoca polifazowego banku filtrow, stosuje model psychoakustyczny do okreslenia progow maskowania, a nastepnie kwantyzuje i koduje Huffmanem kazde podpasmo. Typowe wdrozenia emisyjne uzywaja 192-384 kbps dla stereo, osiagajac transparentna jakosc przy nizszej zlozonosci kodera i lepszej odpornosci na bledy niz Layer III. Te wlasciwosci tlumaacza, dlaczego telewizja DVB, radio cyfrowe DAB i standard kamer HDV nakazuja lub preferuja MP2. Opoznienie kodera jest rowniez krotsze, co jest wazna cecha w przypadku nadawania na zywo, gdzie liczy sie synchronizacja dzwieku z obrazem. Trzy zalety utrzymuja MP2 na rynku dziesieciolecia po standaryzacji: lagodna degradacja w warunkach bledow transmisji, kluczowa dla sygnalow nadawanych drogami radiowymi, minimalne opoznienie kodowania odpowiednie dla lancuchow emisji na zywo oraz ugruntowana akceptacja regulacyjna w europejskich i azjatyckich systemach nadawczych.
Pierwsze wydanie: 1993