Konwerter plików RLA do G3

Konwertuj swoje pliki w formacie rla do formatu g3 przez Internet i bezpłatnie

Upuść pliki tutaj. 1 GB Maksymalny rozmiar pliku lub Zapisz się
do
Facebook Amazon Microsoft Tesla Nestle Walmart L'Oreal

Jak przekonwertować plik w formacie RLA do formatu G3

1

Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.

2

Wybierz format g3 lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).

3

Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu g3; od razu po konwersji możesz go pobrać.

O formatach

RLA to rastrowy format obrazów opracowany przez Wavefront Technologies w połowie lat 80. dla ich oprogramowania do renderingu 3D Advanced Visualizer, działającego głównie na stacjach roboczych Silicon Graphics. Pliki RLA przechowują wyrenderowane klatki z obsługą wielu kanałów wykraczających poza standardowe RGB — w tym przezroczystość alfa, głębokość Z, wektory normalnych powierzchni, identyfikator obiektu, identyfikator materiału i inne dowolne kanały danych, które artyści kompozytowania wykorzystują do manipulacji wyrenderowanymi elementami bez ponownego renderowania. Każda linia skanowania jest niezależnie kompresowana za pomocą kodowania długości serii, umożliwiając wydajny losowy dostęp do dowolnego wiersza bez dekompresji całego obrazu. Format obsługuje 8-bitowe, 16-bitowe i 32-bitowe zmiennoprzecinkowe dane na kanał, czyniąc go odpowiednim dla wyjścia renderingu o wysokim zakresie dynamicznym. RLA był podstawą produkcji efektów wizualnych w latach 90., szeroko stosowany w potokach VFX dla filmu i telewizji. Jedną z zalet są wielokanałowe dane renderingu: w odróżnieniu od prostych formatów RGB, pliki RLA niosą pasy głębokości, normalnych i identyfikatorów per piksel, które umożliwiają efekty postprodukcyjne takie jak rozmycie głębi ostrości, mgła, ponowne oświetlenie i korekcja kolorów na poziomie obiektów bez powrotu do aplikacji 3D. Ta wydajność potoku uczyniła RLA kluczowym we wczesnej produkcji efektów wizualnych. Format jest rozpoznawany przez narzędzia Autodesk, Foundry Nuke, ImageMagick i różne archiwalne aplikacje do kompozytowania.
Pierwsze wydanie: 1986
G3 to monochromatyczny format obrazów oparty na standardzie kodowania faksów ITU-T Group 3 (Rekomendacja T.4), ratyfikowanym przez CCITT w 1980 roku jako uniwersalna metoda kompresji do transmisji faksów przez sieci telefoniczne. Pliki G3 zawierają 1-bitowe (czarno-białe) dane obrazowe zakodowane za pomocą jednowymiarowego kodowania Modified Huffman (MH), gdzie każda linia skanowania jest niezależnie kompresowana poprzez zastępowanie serii kolejnych białych lub czarnych pikseli kodami o zmiennej długości z predefiniowanej tablicy Huffmana, zoptymalizowanej dla typowej zawartości dokumentów. Standard definiuje również opcjonalny tryb kodowania dwuwymiarowego (Modified READ), który koduje każdą linię jako różnice względem linii poprzedniej, osiągając lepszą kompresję dla stron z redundancją pionową. Standardowa rozdzielczość G3 to 204 piksele na cal w poziomie i albo 98 (standardowa), albo 196 (wysoka) pikseli na cal w pionie, co daje charakterystyczny lekko rozciągnięty wygląd odebranych dokumentów faksowych. Kodowanie zostało starannie zoptymalizowane pod kątem ograniczeń transmisji w czasie rzeczywistym modemów z lat 80. pracujących z prędkością od 2400 do 14400 bps, gdzie szybkość kodowania i dekodowania musiała odpowiadać przepustowości kanału komunikacyjnego. Jedną z zalet jest uniwersalna kompatybilność telekomunikacyjna: kodowanie Group 3 pozostaje obowiązkowym kodekiem bazowym dla każdego wyprodukowanego urządzenia faksowego, gwarantując, że dane obrazów G3 mogą być przesyłane do lub odbierane z dowolnego faksu na świecie. Wydajność formatu dla treści dokumentowych to kolejna zaleta — tablice Huffmana zostały statystycznie dostrojone do rozkładów długości serii występujących w dokumentach biznesowych, a typowe strony kompresują się do mniej niż 30 KB. Pliki G3 są obsługiwane przez LibreOffice, ImageMagick i oprogramowanie serwerów faksowych.
Twórca: ITU-T (CCITT)
Pierwsze wydanie: 1980