Konwerter plików PFA do HDR
Konwertuj swoje pliki w formacie pfa do formatu hdr przez Internet i bezpłatnie
pfa
hdr
Jak przekonwertować plik w formacie PFA do formatu HDR
Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.
Wybierz format hdr lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).
Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu hdr; od razu po konwersji możesz go pobrać.
O formatach
PFA (Printer Font ASCII) to jedna z dwoch reprezentacji plikowych formatu czcionek PostScript Type 1 firmy Adobe, wprowadzonego w 1984 roku jako czesc jezyka opisu stron PostScript. Plik PFA zawiera kompletny program czcionki jako tekst jawny ASCII — przejrzysty naglowek z nazwa czcionki, tablica kodowania i metryki, a nastepnie zakodowana szesnastkowo zaszyfrowana sekcja (eexec) zawierajaca wlasciwe kontury glifow opisane jako kubiczne krzywe Beziera ze wskazowkami trzonow. Poniewaz kazdy bajt jest reprezentowany jako znaki ASCII do wydruku, pliki PFA sa okolo dwukrotnie wieksze od ich binarnych odpowiednikow PFB, ale moga byc przesylane przez dowolny kanal tekstowy i edytowane w standardowym edytorze tekstu. PFA stal sie standardowym formatem dystrybucji Type 1 na systemach Unix i Linux, gdzie binarne formaty czcionek byly mniej wygodne dla potoków drukarek PostScript. Kluczowa zaleta jest uniwersalna kompatybilnosc tekstowa — pliki PFA przechodza czysto przez systemy e-mail, transfery FTP w trybie tekstowym i kontrole wersji bez uszkodzen spowodowanych transformacjami kodowania znakow. Czytelna struktura sluzy rowniez deweloperom czcionek, ktorzy moga bezposrednio inspekcjonowac wartosci naglowkow i deklaracje kodowania. Czcionki Type 1 w formie PFA napedzaly rewolucje desktop publishing pod koniec lat 80. i w latach 90., gdy biblioteka czcionek Adobe i drukarka Apple LaserWriter ustanowily typografie PostScript jako profesjonalny standard. Chociaz OpenType zastapil Type 1 w rozwoju nowych czcionek, pliki PFA pozostaja w aktywnym uzyciu w starszych przepływach wydawniczych i systemach produkcji PostScript/PDF.
HDR (znany również jako RGBE lub Radiance HDR) to format obrazów o wysokim zakresie dynamicznym, stworzony przez Grega Warda Larsona jako element systemu symulacji oświetlenia Radiance, opracowywanego w Lawrence Berkeley National Laboratory od 1985 roku, przy czym format HDR pojawił się około 1989 roku. Format przechowuje zmiennoprzecinkowe wartości pikseli RGB za pomocą kompaktowego 32-bitowego kodowania RGBE (Red, Green, Blue, Exponent): trzy 8-bitowe bajty mantysy dzielą jeden 8-bitowy wykładnik, reprezentując wartości luminancji w zakresie obejmującym około 76 rzędów wielkości, przy zachowaniu rozmiarów plików porównywalnych ze standardowymi 24-bitowymi obrazami. Pliki HDR rozpoczynają się nagłówkiem tekstowym zawierającym metadane renderowania i ekspozycji, po którym następują dane pikseli RGBE skompresowane schematem kodowania długości serii zorientowanym na linie skanowania. Format rejestruje pełen zakres luminancji scen ze świata rzeczywistego — od głębokich cieni po bezpośrednie światło słoneczne — umożliwiając fizycznie poprawne obliczenia oświetlenia, mapowanie tonalne dla różnych warunków wyświetlania oraz korektę ekspozycji po rejestracji bez artefaktów przycinania właściwych formatom 8-bitowym. Jedną z zalet jest pionierska rola formatu w obrazowaniu HDR: Radiance HDR jako pierwszy zaproponował przechowywanie rzeczywistych wartości luminancji w plikach obrazów, a format .hdr stał się standardem dla obrazów sondy świetlnej i map środowiskowych stosowanych w oświetleniu opartym na obrazach w całej branży renderingu 3D. Kompaktowe kodowanie formatu to kolejna praktyczna zaleta — schemat RGBE zapewnia znacznie większy zakres dynamiczny niż formaty 8-bitowe, zajmując jedynie 33% więcej pamięci na piksel. Pliki HDR są obsługiwane przez Photoshop, GIMP, ImageMagick, Blender i wszystkie główne renderery 3D.