Konwerter plików PFA do SGI
Konwertuj swoje pliki w formacie pfa do formatu sgi przez Internet i bezpłatnie
pfa
sgi
Jak przekonwertować plik w formacie PFA do formatu SGI
Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.
Wybierz format sgi lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).
Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu sgi; od razu po konwersji możesz go pobrać.
O formatach
PFA (Printer Font ASCII) to jedna z dwoch reprezentacji plikowych formatu czcionek PostScript Type 1 firmy Adobe, wprowadzonego w 1984 roku jako czesc jezyka opisu stron PostScript. Plik PFA zawiera kompletny program czcionki jako tekst jawny ASCII — przejrzysty naglowek z nazwa czcionki, tablica kodowania i metryki, a nastepnie zakodowana szesnastkowo zaszyfrowana sekcja (eexec) zawierajaca wlasciwe kontury glifow opisane jako kubiczne krzywe Beziera ze wskazowkami trzonow. Poniewaz kazdy bajt jest reprezentowany jako znaki ASCII do wydruku, pliki PFA sa okolo dwukrotnie wieksze od ich binarnych odpowiednikow PFB, ale moga byc przesylane przez dowolny kanal tekstowy i edytowane w standardowym edytorze tekstu. PFA stal sie standardowym formatem dystrybucji Type 1 na systemach Unix i Linux, gdzie binarne formaty czcionek byly mniej wygodne dla potoków drukarek PostScript. Kluczowa zaleta jest uniwersalna kompatybilnosc tekstowa — pliki PFA przechodza czysto przez systemy e-mail, transfery FTP w trybie tekstowym i kontrole wersji bez uszkodzen spowodowanych transformacjami kodowania znakow. Czytelna struktura sluzy rowniez deweloperom czcionek, ktorzy moga bezposrednio inspekcjonowac wartosci naglowkow i deklaracje kodowania. Czcionki Type 1 w formie PFA napedzaly rewolucje desktop publishing pod koniec lat 80. i w latach 90., gdy biblioteka czcionek Adobe i drukarka Apple LaserWriter ustanowily typografie PostScript jako profesjonalny standard. Chociaz OpenType zastapil Type 1 w rozwoju nowych czcionek, pliki PFA pozostaja w aktywnym uzyciu w starszych przepływach wydawniczych i systemach produkcji PostScript/PDF.
SGI to ogólne rozszerzenie pliku dla formatu Silicon Graphics Image, określanego również przez rozszerzenia specyficzne dla kanałów: .rgb (3 kanały), .rgba (4 kanały), .bw (skala szarości) i .int/.inta (warianty 16-bitowe). Opracowany przez Silicon Graphics około 1986 roku dla systemu operacyjnego IRIX, format SGI wykorzystuje 512-bajtowy nagłówek, po którym następują planarne dane obrazu, gdzie każdy kanał kolorów jest przechowywany jako kompletna płaszczyzna, a nie z przeplotem z innymi kanałami w każdym pikselu. Nagłówek określa liczbę magiczną (474), tryb kompresji (0 dla bezpośredniego, 1 dla RLE), bajty na kanał (1 lub 2), wymiarowość (1 dla linii skanowania, 2 dla obrazu, 3 dla obrazu wielokanałowego), wymiary kanałów, zakres wartości pikseli i 80-znakową nazwę obrazu. Dla obrazów skompresowanych RLE po nagłówku następuje tablica przesunięć i długości umożliwiająca losowy dostęp do poszczególnych linii skanowania bez sekwencyjnej dekompresji. Stacje robocze Silicon Graphics stanowiły podstawę hollywoodzkich efektów wizualnych, wizualizacji naukowej, symulatorów lotu i branż CAD/CAM przez całe lata 90., a format SGI był standardowym formatem roboczym w tych dziedzinach. Jedną z zalet jest solidna konstrukcja formatu: kombinacja kompresji RLE adresowalnej na poziomie linii skanowania, obsługi wielu kanałów, 16-bitowej głębi i układu planarnego czyniła go równie odpowiednim do szybkiego podglądu, jak i do wyjścia renderingu produkcyjnego. Powiązanie formatu ze złotą erą efektów wizualnych napędzanych przez SGI stanowi kolejny godny uwagi aspekt — pliki SGI z tej ery reprezentują zasoby produkcyjne z przełomowych filmów i wizualizacji naukowych. Obrazy SGI są obsługiwane przez ImageMagick, GIMP, XnView, Photoshop (przez wtyczkę) i różne aplikacje do renderingu 3D i kompozytowania.