Konwerter plików DV do MP2

DV (Digital Video) to standard nagrywania i kompresji wideo opracowany przez wspolprace glownych producentow elektroniki, sformalizowany przez konsorcjum HD Digital VCR Conference), w sklad którego wchodzili Sony, Panasonic, JVC, Philips i Toshiba. Specyfikacja zostala sfinalizowana pod koniec 1994 roku, a produkty konsumenckie zaczely sie pojawisc w 1995, ustanawiajac DV jako pierwszy szeroko przyjety cyfrowy format nagrywania dla konsumenckiej i polprofesjonalnej produkcji wideo. DV stosuje kompresje wylacznie wewnatrzramkowa z kodowaniem dyskretna transformata kosinusowa, kompresujac kazda klatke niezaleznie przy stalej szybkosci transmisji ok. 25 Mbps dla tresci o standardowej rozdzielczosci. Podejscie to oznacza, ze kazda klatka jest kompletnym obrazem, co czyni material DV szczegolnie latwym w montazu, poniewaz dowolna klatka moze sluzyc jako czysty punkt ciecia bez zlozonych zaleznosci dekodowania wystepujacych w formatach miedzyramkowych, takich jak MPEG. Format nagrywa wideo w rozdzielczosci 720x480 (NTSC) lub 720x576 (PAL) z podprobkowaniem chrominancji 4:1:1 lub 4:2:0. Warianty profesjonalne, w tym DVCPRO opracowany przez Panasonic i DVCAM przez Sony, oferuja zwiekszona odpornosc i wyzsza jakosc chrominancji do zastosowan nadawczych. Kasety DV staly sie dominujacym nosnikiem zapisu dla niezaleznych filmowcow, dziennikarzy i rejestratorow wydarzen pod koniec lat 90. i na poczatku lat 2000., zdobywajac trwala reputacje niezawodnego formatu akwizycji.

MP2 (MPEG-1 Audio Layer II), znany rowniez pod oryginalna nazwa projektu MUSICAM, to percepcyjny kodek audio standaryzowany jako czesc ISO/IEC 11172-3 w 1993 roku. Podczas gdy jego nastepca MP3 zyskal popularnosc wsrod konsumentow, MP2 wyrzezbil sobie trwala nisze w profesjonalnej emisji, ktora utrzymuje do dzis. Kodek dzieli audio na 32 podpasma za pomoca polifazowego banku filtrow, stosuje model psychoakustyczny do okreslenia progow maskowania, a nastepnie kwantyzuje i koduje Huffmanem kazde podpasmo. Typowe wdrozenia emisyjne uzywaja 192-384 kbps dla stereo, osiagajac transparentna jakosc przy nizszej zlozonosci kodera i lepszej odpornosci na bledy niz Layer III. Te wlasciwosci tlumaacza, dlaczego telewizja DVB, radio cyfrowe DAB i standard kamer HDV nakazuja lub preferuja MP2. Opoznienie kodera jest rowniez krotsze, co jest wazna cecha w przypadku nadawania na zywo, gdzie liczy sie synchronizacja dzwieku z obrazem. Trzy zalety utrzymuja MP2 na rynku dziesieciolecia po standaryzacji: lagodna degradacja w warunkach bledow transmisji, kluczowa dla sygnalow nadawanych drogami radiowymi, minimalne opoznienie kodowania odpowiednie dla lancuchow emisji na zywo oraz ugruntowana akceptacja regulacyjna w europejskich i azjatyckich systemach nadawczych.