SHN naar WMA converter

Shorten (SHN) is één lossless audiocompressiecodec gemaakt door Tony Robinson bij SoftSound en voor het eerst gepubliceerd in 1993, waarmee het één van de vroegste praktische lossless compressoren is. Het algoritme gebruikt lineaire predictie om elk sample uit voorgangers te schatten en codeert residuen vervolgens met Huffman- of Golomb-Rice-codes. Compressieverhoudingen vallen doorgaans tussen 2:1 en 3:1, met de garantie dat gedecodeerde uitvoer bit-identiek is aan het origineel. Shorten verwierf culturele betekenis in de late jaren negentig als het geprefereerde formaat voor het uitwisselen van live concertopnames online — gemeenschappen zoals etree.org bouwden volledige distributienetwerken rond SHN-bestanden en bands als de Grateful Dead en Phish gedoogden de praktijk stilzwijgend. Één voordeel was de eenvoud van het formaat: coderen en decoderen verliep snel zelfs op bescheiden Pentium-hardware. Één andere sterkte was deterministische uitvoer — dezelfde invoer produceerde altijd dezelfde bytes, waardoor checksums betrouwbaar waren voor integriteitsverificatie onder duizenden handelaren. Hoewel FLAC Shorten uiteindelijk verving met betere compressie, zoekondersteuning en ingebedde metadata, behoudt SHN historische betekenis en circuleren er nog steeds uitgebreide livemuziekarchieven in dit formaat.

WMA (Windows Media Audio) is één familie van proprietary audiocodecs ontwikkeld door Microsoft en voor het eerst uitgebracht in 1999 als onderdeel van het Windows Media-framework. Gecreeerd om te concurreren met MP3 en AAC, gebruikt WMA Standard perceptuele codering om wat Microsoft claimde bijna cd-kwaliteit te leveren bij bitrates zo laag als 64 kbps — ruwweg de helft van de snelheid die MP3 doorgaans nodig had voor vergelijkbare resultaten. De codecfamilie groeide uit met WMA Professional voor surroundgeluid en high-resolution audio, WMA Lossless voor bit-perfecte archiveringscompressie en WMA Voice geoptimaliseerd voor gesproken inhoud bij zeer lage bitrates. Diepe integratie met Windows, Windows Media Player en het Zune-ecosysteem gaf WMA één sterk distributievoordeel gedurende de jaren 2000, en ondersteuning voor digitale rechtenmanagement (DRM) maakte het aantrekkelijk voor online muziekwinkels uit die periode. Coderen en decoderen worden native afgehandeld door Windows, zonder dat software van derden nodig is voor weergave op elke Windows-machine. Cross-platform ondersteuning is verbeterd via bibliotheken als FFmpeg en GStreamer, hoewel WMA op niet-Microsoft-apparaten minder universeel compatibel blijft dan MP3 of AAC. Het formaat komt nog voor in legacy-mediabibliotheken, hoewel nieuwere codecs het grotendeels hebben vervangen voor streaming en draagbaar gebruik.