Konwerter plików SPH do IMA

Konwertuj swoje pliki w formacie sph do formatu ima przez Internet i bezpłatnie

Upuść pliki tutaj. 1 GB Maksymalny rozmiar pliku lub Zapisz się
do
Facebook Amazon Microsoft Tesla Nestle Walmart L'Oreal

Jak przekonwertować plik w formacie SPH do formatu IMA

1

Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.

2

Wybierz format ima lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).

3

Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu ima; od razu po konwersji możesz go pobrać.

O formatach

SPH to rozszerzenie plikow audio przechowywanych w formacie NIST SPHERE (SPeech HEader REsources) — standardzie stworzonym przez amerykanski National Institute of Standards and Technology okolo 1990 roku. Przeznaczony do badan nad mowa, pliki SPH zawieraja 1024-bajtowy naglowek ASCII wypelniony metadanymi — identyfikatorami bazy danych, liczba kanalow, czestotliwoscia probkowania, kolejnoscia bajtow i typem kompresji — co czyni kazde nagranie samoopisujoacy sie. Dane audio to zwykle 16-bitowe liniowe PCM probkowane przy 16 kHz, choc dozwolone sa inne konfiguracje. Badacze z NIST, DARPA i uniwersytetow na calym swiecie polegaja na SPH przy dystrybucji korpusow mowy, takich jak TIMIT, Switchboard i kolekcje LDC, ktore stanowia fundament nowoczesnych systemow automatycznego rozpoznawania mowy. Kluczowa zaleta jest to, ze czytelny naglowek pozwala skryptom parsowac metadane nagrania bez dekodowania binarnego. Scisla standaryzacja formatu eliminuje tez niejednoznacznosc przy wspoldzieleniu zbiorow danych miedzy instytucjami i platformami. Poniewaz pliki SPH przechowuja nieskompresowane PCM, zachowuja pelna wiernosc audio — co jest krytyczne przy trenowaniu modeli akustycznych, gdzie nawet drobne artefakty moga znieksztalcic wyniki.
Pierwsze wydanie: 1990
IMA ADPCM (Adaptive Differential Pulse-Code Modulation) to kompaktowy standard kodowania audio opublikowany przez Interactive Multimedia Association w 1992 roku, odpowiadajacy na potrzebe lekkiego, wolnego od tantiem schematu kompresji, odpowiedniego dla wczesnych multimedialnych PC i urzadzen wbudowanych. Algorytm koduje kazda probke jako 4-bitowy nibble reprezentujacy skwantyzowana roznice od poprzedniej probki, podczas gdy adaptacyjna tablica wielkosci kroku dostosowuje sie dynamicznie do sledzenia amplitudy sygnalu — zapewniajac staly wspolczynnik kompresji 4:1 wzgledem 16-bitowego PCM. Dekodowanie wymaga jedynie mnozenia i dodawania liczb calkowitych na probke oraz malej tablicy wyszukiwania, wiec nawet skromne procesory z lat 90. mogly dekompresowac w czasie rzeczywistym bez dedykowanego DSP. Format gleboko wrosnal w krajobraz multimedialny: Microsoft przyjal go jako standardowy kodek ACM dla plikow WAV, silniki gier polegaly na nim przy efektach dzwiekowych, a sprzet telefoniczny uzywal go do przechowywania glosu. Jego zalety sa trwale: przewidywalna redukcja rozmiaru 4:1 ulatwia alokacje buforow w srodowiskach o ograniczonych zasobach, sciezka dekodowania dziala na 8-bitowych mikrokontrolerach, a otwarta specyfikacja uczynic IMA ADPCM jednym z najszerzej zaimplementowanych kodekow audio w historii informatyki.
Pierwsze wydanie: 1992