Konwerter plików SK1 do JBIG

Konwertuj swoje pliki w formacie sk1 do formatu jbig przez Internet i bezpłatnie

Upuść pliki tutaj. 1 GB Maksymalny rozmiar pliku lub Zapisz się
do
Facebook Amazon Microsoft Tesla Nestle Walmart L'Oreal

Jak przekonwertować plik w formacie SK1 do formatu JBIG

1

Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.

2

Wybierz format jbig lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).

3

Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu jbig; od razu po konwersji możesz go pobrać.

O formatach

SK1 to natywny format plikow projektu sK1), otwartoźrodlowego edytora grafiki wektorowej i silnika konwersji rozpoczetego przez Igora Nowikowa w 2003 roku jako nastepca programu Skencil Bernharda Herzoga. Format wyewoluowal z oryginalnego formatu SK, rozszerzajac jego mozliwosci przy zachowaniu tekstowej, czytelnej dla Pythona skladni opisu dokumentow wektorowych. Pliki SK1 koduja kompletne struktury dokumentow wlaczajac wiele stron, warstwy, linie pomocnicze i pelna hierarchie obiektow graficznych — sciezki Beziera, prostokaty, okregi, wielokaty, bloki tekstowe i osadzone obrazy rastrowe — z atrybutami dla wypelnien (jednolite, gradientowe, wzorkowe, kreskowane), obrysow i transformacji. Projekt sK1 wyroznil sie skupieniem na prepressie i profesjonalnych funkcjach produkcji poligraficznej, dodajac zarzadzanie kolorami CMYK, profile kolorow ICC, obsluge kolorow dodatkowych i wyjscie PDF/PostScript — mozliwosci rzadkie wsrod edytorow wektorowych open source. Zaleta jest profesjonalna obsluga kolorow — przeplywy pracy CMYK i zarzadzanie kolorami sK1 czynia go jednym z niewielu narzedzi open source odpowiednich do wektorowej produkcji gotowej do druku. Towarzyszace narzedzie projektu, UniConvertor, wykorzystuje format SK1 jako posrednia reprezentacje do konwersji miedzy licznymi formatami wektorowymi (CDR, CMX, WMF, EMF, SVG i inne), nadajac SK1 znaczenie wykraczajace poza sam edytor jako uniwersalny format wymiany. Tekstowa struktura pliku zachowuje zalety czytelnosci i skryptowalnosci odziedziczone z oryginalnego formatu SK programu Skencil.
Pierwsze wydanie: 2003
JBIG (Joint Bi-level Image experts Group) to bezstratny standard kompresji obrazów (ITU-T T.82) opublikowany w 1993 roku, opracowany przez komitet ekspertów z tych samych międzynarodowych organizacji normalizacyjnych, które stworzyły JPEG. Rozszerzenia .jbig i .jbg odnoszą się do tego samego standardu kompresji, przy czym .jbig jest bardziej eksplicytną formą powszechnie używaną w oprogramowaniu obsługującym surowy strumień danych JBIG. Algorytm kompresji opiera się na kodowaniu arytmetycznym zależnym od kontekstu: przed kodowaniem każdego piksela koder analizuje konfigurowalny szablon od 10 do 16 sąsiednich pikseli (mieszankę sąsiadów z bieżącej i poprzedniej linii) w celu określenia kontekstu — jednej z tysięcy możliwych konfiguracji lokalnych pikseli. Każdy kontekst utrzymuje własną adaptacyjną estymację prawdopodobieństwa, ciągle aktualizowaną w miarę postępu kodowania, co pozwala koderowi wykorzystywać wzorce statystyczne specyficzne dla każdego regionu obrazu. To podejście obsługuje tekst, grafikę liniową, rastrowane fotografie i strony o mieszanej zawartości za pomocą jednego algorytmu, osiągając konsekwentnie lepszą kompresję niż stałe tablice Huffmana Group 3 czy prostszy model predykcji Group 4. Późniejsza wersja, JBIG2 (T.88), dodała dopasowywanie wzorców i tryby stratne dla jeszcze wyższej kompresji, ale oryginalny JBIG pozostaje szeroko wdrożony. Jedną z zalet jest adaptacyjność algorytmu: w przeciwieństwie do kodeków Group 3/4, które używają stałych modeli statystycznych, JBIG nieprzerwanie uczy się charakterystyk każdego konkretnego obrazu w trakcie kodowania, zapewniając niemal optymalną kompresję dla szeroko zróżnicowanych typów treści. Standard jest zaimplementowany w wielu urządzeniach wielofunkcyjnych i skanerach dokumentów do wewnętrznej obsługi obrazów. Pliki JBIG mogą być przetwarzane przez ImageMagick, jbigkit i korporacyjne systemy obrazowania dokumentów.
Pierwsze wydanie: 1993