Konwerter plików AVR do FLAC

AVR (Audio Visual Research) to format audio, ktory powstal na platformie Apple Macintosh okolo 1989 roku, stworzony przez firme Audio Visual Research na potrzeby ich narzedzi do edycji i syntezy dzwieku. Przechowuje surowe probki audio poprzedzone naglowkiem o stalej dlugosci, zawierajacym czestotliwosc probkowania, glebie bitowa (8 lub 16 bitow), konfiguracje kanalow oraz znaczniki punktow petli. W odróznieniu od zlozonych formatow kontenerowych, AVR uzywa plaskiej struktury binarnej bez kompresji, zachowujac pelna jakosc fali dzwiekowej kosztem wiekszych plikow. Format obslugiwal profesjonalne stacje robocze audio na Macintoshu pod koniec lat 80. i na poczatku lat 90. XX wieku, gdy platforma Mac dominowala w dziedzinie kreatywnej informatyki. Jedna z zalet jest nieskompresowane przechowywanie gwarantujace zerowe artefakty i idealna integralnosc sygnalu podczas operacji edycyjnych. Natywne znaczniki petli stanowia kolejna ceche, pozwalajac projektantom dzwieku definiowac punkty bezszwowego powtarzania wewnatrz pliku — wyprzedzajac swoje czasy w produkcji muzycznej opartej na samplach. Narzedzia takie jak SoX utrzymuja obsluge AVR, zapewniajac archiwistom dostep do tych historycznych nagran i mozliwosc ich konwersji. Choc wyparty przez WAV i AIFF, AVR pozostaje godnym uwagi elementem wczesnej historii cyfrowego audio.

FLAC (Free Lossless Audio Codec) zapewnia matematycznie doskonala reprodukcje audio przy mniej wiecej polowie rozmiaru nieskompresowanego pliku WAV. Utrzymywany przez Xiph.Org Foundation i wydany w 2001 roku, szybko stal sie de facto otwartym standardem bezstratnej archiwizacji muzyki. Koder stosuje predykcje liniowa do modelowania kazdego bloku audio, a nastepnie koduje reszty za pomoca partycjonowania Rice'a — wykorzystujac rozklad statystyczny bledow predykcji do silnej kompresji bez odrzucania danych. Obslugiwane sa glebie bitowe do 32 i czestotliwosci probkowania do 655 kHz, przekraczajac wymagania nagran w wysokiej rozdzielczosci. Obsluga sprzetowa jest rozlegla: smartfony, samochodowe odtwarzacze, odtwarzacze Blu-ray i praktycznie kazda desktopowa aplikacja multimedialna dekoduje FLAC natywnie. Serwisy streamingowe takie jak Tidal i Amazon Music uzywaja FLAC w warstwach bezstratnych, co podkresla zaufanie branzy do tego kodeka. Trzy wyrozniajace sie zalety czynia FLAC atrakcyjnym. Po pierwsze, pelne odtwarzanie sygnalu bit-po-bicie przy dekodowaniu. Po drugie, osadzone metadane poprzez komentarze Vorbis i okladki albumow utrzymuja porzadek w bibliotece bez dodatkowych plikow. Po trzecie, licencja open-source oznacza brak patentow i tantiem, co eliminuje bariery prawne dla deweloperow i producentow sprzetu.