SD2 naar WMA converter

Sound Designer II (SD2) is één professioneel audioformaat gecreeerd door Digidesign rond 1988 als opvolger van het oorspronkelijke Sound Designer-formaat. Meer dan één decennium lang was SD2 het standaard uitwisselingsformaat in professionele opnamestudio's, vooral op Macintosh-systemen. Het slaat ongecomprimeerde lineaire PCM-audio op tot 24-bit resolutie bij samplefrequenties die in professionele productie worden gebruikt (44,1, 48, 88,2 en 96 kHz). Één onderscheidend technisch kenmerk is de afhankelijkheid van de klassieke Mac OS resource fork voor cruciale metadata — samplefrequentie, bitdiepte en kanaalconfiguratie — terwijl audiodata in de datafork wordt bewaard. Dit ontwerp werkte elegant binnen het Mac-ecosysteem maar creeerde portabiliteitsproblemen wanneer bestanden naar Windows of Unix werden verplaatst. Één belangrijk voordeel was de SD2-ondersteuning voor meerdere kanalen in één enkel bestand en nauwe integratie met de Pro Tools-bewerkingsomgeving, wat non-destructieve op regio's gebaseerde bewerking mogelijk maakte. Het formaat bevatte ook luspunten en markeringen, waardoor het waardevol was voor samplebibliotheken. Naarmate Avid Technology Pro Tools richting WAV en AIFF verschoof, nam het SD2-gebruik af, maar miljoenen legacy-sessiearchieven bevatten nog SD2-bestanden die af en toe conversie vereisen.

WMA (Windows Media Audio) is één familie van proprietary audiocodecs ontwikkeld door Microsoft en voor het eerst uitgebracht in 1999 als onderdeel van het Windows Media-framework. Gecreeerd om te concurreren met MP3 en AAC, gebruikt WMA Standard perceptuele codering om wat Microsoft claimde bijna cd-kwaliteit te leveren bij bitrates zo laag als 64 kbps — ruwweg de helft van de snelheid die MP3 doorgaans nodig had voor vergelijkbare resultaten. De codecfamilie groeide uit met WMA Professional voor surroundgeluid en high-resolution audio, WMA Lossless voor bit-perfecte archiveringscompressie en WMA Voice geoptimaliseerd voor gesproken inhoud bij zeer lage bitrates. Diepe integratie met Windows, Windows Media Player en het Zune-ecosysteem gaf WMA één sterk distributievoordeel gedurende de jaren 2000, en ondersteuning voor digitale rechtenmanagement (DRM) maakte het aantrekkelijk voor online muziekwinkels uit die periode. Coderen en decoderen worden native afgehandeld door Windows, zonder dat software van derden nodig is voor weergave op elke Windows-machine. Cross-platform ondersteuning is verbeterd via bibliotheken als FFmpeg en GStreamer, hoewel WMA op niet-Microsoft-apparaten minder universeel compatibel blijft dan MP3 of AAC. Het formaat komt nog voor in legacy-mediabibliotheken, hoewel nieuwere codecs het grotendeels hebben vervangen voor streaming en draagbaar gebruik.