Konwerter plików DJVU do JFIF

Konwertuj swoje pliki w formacie djvu do formatu jfif przez Internet i bezpłatnie

Upuść pliki tutaj. 1 GB Maksymalny rozmiar pliku lub Zapisz się
do
Facebook Amazon Microsoft Tesla Nestle Walmart L'Oreal

Jak przekonwertować plik w formacie DJVU do formatu JFIF

1

Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.

2

Wybierz format jfif lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).

3

Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu jfif; od razu po konwersji możesz go pobrać.

O formatach

DjVu (wymawiane "deja vu") to format dokumentow opracowany w laboratorium AT&T Labs przez Yanna LeCuna, Leona Bottou, Patricka Haffnera i Paula Howarda, po raz pierwszy wydany w 1996 roku. Format zostal specjalnie zaprojektowany do przechowywania zeskanowanych dokumentow i obrazow przy bardzo wysokich wspolczynnikach kompresji, zachowujac jednoczesnie jakosc wizualna odpowiednia do czytania na ekranie. DjVu osiaga to poprzez podejscie warstwowe: obraz dokumentu jest rozdzielany na warstwe pierwszoplanowa (tekst i grafika liniowa w pelnej rozdzielczosci), warstwe tla (fotografie i tekstury w zmniejszonej rozdzielczosci) i warstwe maski, ktora okresla, ktora warstwa jest widoczna w kazdym pikselu. Ta separacja, w polaczeniu z celowo budowanymi algorytmami kompresji dla kazdego typu warstwy, typowo produkuje pliki 5-10 razy mniejsze niz rownowazne skany JPEG lub PDF. Zaleta jest wyjatkowa kompresja zeskanowanych stron — skan kolorowy 300 DPI, ktory moglby zajmowac 25 MB jako TIFF lub 500 KB jako JPEG, typowo kompresuje sie do 40-80 KB w DjVu przy zachowaniu czytelnego tekstu. Progresywny model renderowania to kolejny atut: pliki DjVu strumieniuja sie wydajnie przez sieci, wyswietlajac czytelna wersje niskiej rozdzielczosci prawie natychmiast, jednoczesnie progresywnie poprawiajac do pelnej jakosci. Format obsluguje dokumenty wielostronicowe, osadzone warstwy tekstowe dla mozliwosci wyszukiwania, hiperłącza, adnotacje i mechanizm wspoldzolonego slownika dalej kompresujacy kolekcje podobnych stron. DjVu jest szeroko uzywany przez biblioteki i archiwa do zdigitalizowanych dokumentow historycznych i rekopisow.
Twórca: AT&T Labs
Pierwsze wydanie: 1996
JFIF (JPEG File Interchange Format) to standardowa specyfikacja formatu pliku do przechowywania obrazów skompresowanych JPEG, opublikowana przez Erica Hamiltona z C-Cube Microsystems w wersji 1.0 w 1991 roku i zaktualizowana do wersji 1.02 w 1992 roku. Podczas gdy standard JPEG (ISO/IEC 10918-1) definiuje algorytm kompresji — dyskretną transformatę kosinusową, kwantyzację i kodowanie entropijne przekształcające dane pikseli w zwarty strumień bitowy — nie określa formatu pliku. JFIF wypełnia tę lukę, definiując minimalny kontener, który otacza strumień JPEG metadanymi niezbędnymi do interoperacyjnego wyświetlania: proporcje piksela, jednostki rozdzielczości (DPI lub punkty na centymetr), specyfikacja przestrzeni kolorów (YCbCr z konwersją z RGB wg CCIR 601) oraz opcjonalna osadzona miniaturka. Kontener JFIF jest identyfikowany przez segment znacznika APP0 na początku pliku, zawierający ciąg ASCII 'JFIF' i numer wersji. Niemal każdy istniejący plik JPEG jest zgodny ze specyfikacją JFIF — gdy ludzie mówią o 'pliku JPEG', prawie zawsze mają na myśli plik JFIF, nawet jeśli rozszerzenie to .jpg lub .jpeg. Jedną z zalet jest uniwersalność: prostota JFIF i wczesna data publikacji (wyprzedzająca konkurencyjne propozycje jak EXIF) sprawiły, że format został przyjęty przez praktycznie każdą platformę sprzętową i programową jako bazowy format pliku JPEG, ustanawiając interoperacyjność, która uczyniła JPEG najpowszechniej używanym formatem obrazów na świecie. Celowy minimalizm specyfikacji to kolejna zaleta — definiując tylko niezbędne metadane do poprawnego wyświetlania i pozostawiając miejsce na rozszerzenia specyficzne dla aplikacji przez dodatkowe znaczniki APP, JFIF okazał się wystarczająco rozszerzalny, aby pomieścić dane Exif z aparatów, profile kolorów ICC i metadane XMP bez naruszania wstecznej kompatybilności.
Pierwsze wydanie: 1991